Trzy dni przed wydarzeniem zadzwoniła moja mama, kiedy wpłacałam zaliczkę na bankiet. Jej głos brzmiał ciepło, prawie jak wtedy, gdy byłam mała i miałam gorączkę. „Anno, chciałam ci podziękować” – powiedziała.
CZĘŚĆ 4
„Wiem, że ostatnio się od siebie oddaliliśmy, ale to, co robisz dla pamięci swojej babci, jest piękne. Byłaby dumna”. O mało nie upuściłem telefonu.
„Dzięki, mamo” – wydusiłam z siebie. „To wiele znaczy”. „Będziemy razem jak jedna wielka rodzina, tak jak ona to uwielbiała” – powiedziała.
„Może to pomoże nam naprawić nasz związek”. Coś ścisnęło mnie w piersi. Czy posunęłam się za daleko?
Czy to była moja szansa, żeby pokojowo wszystko naprawić? Tego wieczoru utuliłem dzieciaki do snu. Mikey mnie przytulił.
„Mamo, kiedy pojedziemy do Dreamland Park?” „Wkrótce, kolego” – powiedziałem. „Obiecuję”.
Z drugiego pokoju Lizzie krzyknęła: „Mamo, czy mogę jutro założyć sukienkę jednorożca?” „Kochanie, idziesz do cioci Maggie”. „A co, jeśli wpadną babcia i dziadek?”
Zgasiłem światło i stałem chwilę na korytarzu, pozwalając, by poczucie winy mnie ogarnęło, a potem odpłynęło. Nie chodziło już o zemstę. Chodziło o ochronę.
W dniu wydarzenia obudziłam się o piątej. Żołądek miałam ściśnięty, ale w głowie czułam jasność umysłu. Spędziłam dwie godziny, wybierając, co na siebie włożyć, i ostatecznie wylądowałam w sukience, którą babcia Faye dała mi na zakończenie studiów.
„W tym wyglądasz jak dama, która zna swoją wartość” – powiedziała. Założyłam szmaragdowy naszyjnik, który mi zostawiła, buty na niskich obcasach, żebym mogła dosłownie postawić na swoim, i makijaż na tyle ostry, żebym przypominała sobie, że nie jestem już przestraszoną dziewczyną w kącie. O dziesiątej odprawiłam Lizzie i Mikeya z Maggie.
„Bądźcie grzeczni. Słuchajcie cioci Maggie” – powiedziałem im. Lizzie zmrużyła oczy i spojrzała na mnie.
„Mamo, co się dzieje?” „Nic” – odpowiedziałem. „Po prostu cię kocham.
Wszystko będzie dobrze”. Dotarłem do Riverside Estate o pierwszej po południu. Impreza zaczęła się o czwartej, więc miałem mnóstwo czasu, żeby dopilnować każdego szczegółu.
Koordynatorka, młoda kobieta w marynarce, zaprowadziła mnie do sali. „Pani Harlow Lane, wszystko wygląda dokładnie tak, jak na pani liście. Miejsca siedzące, menu, konfiguracja audiowizualna”.
Okrągłe stoły z białymi obrusami, kryształowe kieliszki, polerowane srebro. Przy kominku, oprawiony portret babci Faye w otoczeniu białych róż, mała scena dla kwartetu, mikrofon. Następnie pojawiła się Julia.
Przeszła się po pokoju, sprawdziła światło, skinęła głową. „Świetna przestrzeń. Co kręcimy?”
Rocznica? Gala?” „Technicznie rzecz biorąc, upamiętnienie” – odpowiedziałem.
„Bardzo nietypowy”. O trzeciej przybyli muzycy. Starszy facet na pierwszych skrzypcach, najwyraźniej wszystko widział.
„Przygotowaliśmy Bacha, Mozarta, Schuberta” – powiedział. „Coś jeszcze?” „Tylko jedno” – odpowiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
