„Cokolwiek się stanie, nie przestajesz grać”. Uśmiechnął się. „Graliśmy już na pogrzebach polityków.
Nic nas już nie rusza”. Mieliśmy zamiar przetestować tę teorię. Andrew i jego rodzina byli pierwszymi gośćmi.
Przylecieli rano z Seattle. Natalie wyglądała elegancko w czerni. Ich dzieci ubrały się, jakby szły na szkolny recital.
Dziesięcioletnia Chloe paplała o szkolnym przedstawieniu. Ośmioletni Evan wszedł i czytał książkę. Andrew przytulił mnie jak prawdziwy brat.
„Anno, świetnie to przygotowałaś. Musiało to być mnóstwo pracy”. „Cieszę się, że przyszłaś” – powiedziałem.
I mówiłam poważnie. Andrew był jedynym w rodzinie, który nigdy nie skrzywdził moich dzieci. Na wcześniejszych spotkaniach grał z Mikeyem w statki i zaplatał włosy Lizzie.
Jedyny dorosły, który nie traktował ich jak problemu. Żałowałem, że zaraz wpadnie w ogień krzyżowy. Następnie pojawili się moi rodzice.
Tata miał na sobie swój oficjalny garnitur, ten, który odkurzał raz do roku. Mama najwyraźniej kupiła nową sukienkę na tę okazję. „Anna.”
Próbowała mnie przytulić. Nie odsunęłam się, ale też nie odwzajemniłam uścisku. „To wszystko takie piękne” – powiedziała.
„Faye by się to spodobało”. „Mam nadzieję” – powiedziałem suchym głosem. Tata kaszlnął.
„Prawnik będzie tutaj, prawda?” „Będzie” – powiedziałem. „Poczęstujcie się przystawkami”.
Alex i Megan przybyli z bliźniakami punktualnie. Chłopcy wyglądali jak miniaturowe klony Alexa. Te same poważne miny, ten sam zgarbiony wyraz twarzy.
Megan miała na sobie kolejną kreację od projektanta. Fryzura ułożona w najdrobniejszych szczegółach. W końcu Olivia i Scott weszli na salę, jakby stąpali po czerwonym dywanie.
Kayla wślizgnęła się pierwsza w sukience, która prawdopodobnie kosztowała tyle, co mój miesięczny czynsz trzy lata temu. Danny i Dylan dreptali za nimi, już wpatrzeni w telefony, choć jeszcze nie w rzeczywistości. Olivia miała na sobie Diora albo coś równie drogiego.
Nie jestem mistrzynią w markach, ale wiem, co jest drogie, gdy to widzę. Obrzuciła wzrokiem salę niczym królowa obserwująca swój dwór. „Jakie słodkie” – powiedziała.
„Prawie jak na prawdziwym przyjęciu z wielką pompą”. „Prawie”. Wszyscy się uspokoili.
Kelnerzy podali przystawki. Kwartet zaczął grać Bacha. Idealne tło.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
