Prawdopodobieństwo ojcostwa: 99,99 procent.
Zatrzymałem się na stronie.
Sophia była moja.
Nie symbolicznie. Nie dlatego, że wybrała słowo „Tata”.
Kopalnia.
Zmusiłem się do dalszego czytania.
Poniżej znajdowało się porównanie do matki.
Zatrzymałem się.
„To oznacza, że Claire została wykluczona”.
Keller skinął głową.
„Zarodek przeniesiony do matki zastępczej nie był zarodkiem stworzonym z komórki jajowej Claire”.
W pokoju zapadła cisza.
„To jest niemożliwe.”
„Etykieta magazynowa należała do twojego zarodka. Na karcie transferowej widniał twój zarodek. Ale próbka genetyczna nie pasowała do Claire”.
„Mówiłeś mi, że zapisy zostały zduplikowane.”
“Tak.”
„Co więc zostało przeniesione?”
“Nie wiem.”
„Zbadałeś dziecko i nigdy mi nie powiedziałeś?”
„Nigdy nie dostałem takiej szansy. Elena zniknęła z dzieckiem, zanim wyniki zostały sfinalizowane”.
Spisałem raport tak ostrożnie, jak tylko potrafiłem.
„Więc Sophia jest biologicznie moja, ale nie Claire”.
„Tak wykazał test”.
„Czyje jajko zostało użyte?”
„Nie udałoby się tego ustalić bez zbadania potencjalnych krewnych”.
„Czy Claire wiedziała?”
„Nie sądzę.”
Odpowiedź była niemal gorsza niż kłamstwo.
Claire zaryzykowała wszystko, żeby ocalić to, co uważała za nasze dziecko.
Ktoś zmienił zarodek.
Albo zapisy.
Albo jedno i drugie.
„Dlaczego Elena zabrała dziecko?”
Keller potarł czoło.
„Surogatka skontaktowała się z nią po porodzie. Uważała, że ktoś ją śledził. Elena przeniosła ich do prywatnego mieszkania”.
“Ich?”
„Matka zastępcza i dziecko”.
„Co się stało z surogatką?”
“Nie wiem.”
Spojrzałam na niego.
„Wszyscy, którzy mieli związek z tym dzieckiem, zniknęli, a ty zjawiłeś się pod moją bramą tego samego dnia, w którym ona nazwała mnie Tatusiem”.
„Przyszedłem, bo dostęp do archiwum zawierał wiadomość”.
Sięgnął do teczki i wyjął wydrukowaną kartkę.
Znalazło się na nim tylko jedno zdanie.
DZIECKO NIE JEST JEDYNE, KTÓRE PRZEŻYŁO.
Przeczytałem to dwa razy.
“Co to oznacza?”
„Miałem nadzieję, że mi powiesz.”
Pomyślałam o nagraniu Claire. Zniknięciu Eleny. Niezidentyfikowanej surogatce. Podwojonym numerze zarodka.
Potem pojawiła się inna możliwość.
Straszna, dająca nadzieję, niemożliwa możliwość.
„Czy Claire mogła przeżyć dłużej, niż mi powiedziano?”
Twarz Kellera złagodniała, a na jej twarzy malowało się coś bliskiego smutkowi.
„Nie, Danielu. Sam przejrzałem jej ostateczny raport medyczny.”
Nadzieja zniknęła tak szybko, jak się pojawiła.
„Kto więc przeżył?”
“Nie wiem.”
Ktoś zapukał do drzwi biblioteki.
Ochrona przemówiła z korytarza.
„Panie Whitfield, pani Alvarez pana potrzebuje.”
Otworzyłem drzwi.
Maria stała tam trzymając drewniane pudełko Sophii.
Jej twarz znów straciła wszelki kolor.
„Znalazłam klucz” – powiedziała.
Podniosła mały mosiężny klucz przywiązany do wyblakłej, niebieskiej wstążki.
Keller wpatrywał się w to.
„Gdzie to było?”
„Wewnątrz wyściółki pudełka.”
Wziąłem to od niej.
Wzdłuż trzonu wygrawerowano numer.
Keller podszedł bliżej.
„To nie jest klucz do depozytu bankowego.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
