Przez jedną straszną sekundę pomyślałam, że się załamie.
Zamiast tego Mason zaczął płakać.
„Moi rodzice się rozwodzą” — powiedział. „Byłem zły na wszystkich. Ale ty byłeś jedyną osobą, która napisała o mnie coś miłego.”
Podniósł karteczkę Noaha.
„Przepraszam.”
Noah nie wybaczył mu od razu.
I z tego też byłam dumna.
Powiedział tylko:
„To, co zrobiłeś, zraniło mnie.”
„Wiem.”
„Ale może jutro możesz zachować się lepiej.”
Mason kiwnął głową.
Wtedy pani Carter podała mi ostatnią kartkę.
To była kartka, którą Noah trzymał w rękach, kiedy przyszłam.
W przeciwieństwie do innych, na górze było zapisane jego własne imię.
NOE.
Pod spodem każde dziecko w klasie napisało jedno zdanie.
Jesteś odważny.
Jesteś dobry.
Zauważasz ludzi.
Przepraszam, że oceniłem cię, zanim cię poznałem.
A na samym dole, charakterem pisma Masona, znajdowały się słowa, które w końcu sprawiły, że Noah zakrył twarz i rozpłakał się:
Przepraszam, że najpierw zobaczyłem twoją twarz, zanim zobaczyłem ciebie.
Objęłam mojego syna.
I po raz pierwszy od bardzo dawna Noah nie odwrócił się, kiedy ktoś zrobił zdjęcie.
Spojrzał prosto w aparat.
I się uśmiechnął.
