Potem zapytała: „Dlaczego mi nie zaufałeś?”
Pytanie trafiło dokładnie tam, gdzie powinno.
„Chciałem cię chronić.”
„Nie o to pytałem.”
„Pomyślałem, że jeśli będziesz wiedział, to zostaniesz.”
„Zrobiłbym to.”
“Ja wiem.”
„I podjąłeś za mnie decyzję.”
“Tak.”
Łza spłynęła jej z kącika oka do włosów.
Wytarła go ze złością.
„Spędziłem dziewięćdziesiąt trzy dni próbując zrozumieć, jak cztery lata mogły zniknąć w ciągu jednej rozmowy”.
„Oni tego nie zrobili.”
„W moim przypadku tak.”
Nie mogłem się bronić.
Więc tego nie zrobiłem.
“Przepraszam.”
Elena spojrzała na mnie.
Może spodziewała się innego wyjaśnienia.
Kolejna wymówka podszywająca się pod ochronę.
Kiedy nikt nie przyszedł, z jej twarzy zniknęło napięcie.
Nie przebaczenie.
Po prostu wyczerpanie.
„Dziecko” – wyszeptała.
„Serce bije mocno.”
Jej ręka przesunęła się po brzuchu.
Obejrzałem to.
Coś we mnie drgnęło.
Uczucie zbyt silne, by je nazwać.
„Czy wiesz—”
“NIE.”
Jej głos złagodniał.
„Chciałem poczekać”.
Skinąłem głową.
Potem, mimo wszystko, Elena niemal się uśmiechnęła.
„Nienawidzisz czekać.”
„Poprawiłem się.”
„Wysłałeś helikopter po paszport zastępczy, bo nie chciałeś czekać do poniedziałku”.
„To był nasz miesiąc miodowy.”
„To było czterogodzinne opóźnienie”.
“Gorszący.”
Jej usta wygięły się na pół sekundy.
Potem uśmiech zniknął.
Monitor kontynuował swój cichy rytm.
„Luke.”
“Tak?”
„Daniel mi nie zrobił krzywdy.”
Przyglądałem się jej.
„Siniaki.”
„Wczoraj z kliniki.”
„Jaka klinika?”
Zmarszczyła brwi.
“Nie wiem.”
„Byłeś w klinice i nie znasz nazwy?”
„Daniel to zaaranżował.”
Drzwi się otworzyły.
Doktor Bennett wszedł z pielęgniarką.
„Jesteś obudzony.”
Twarz Eleny natychmiast się zmieniła.
Stała się ostrożna.
Doktor Bennett sprawdził monitor i zadał kilka pytań.
Czy Elena czuła zawroty głowy?
Mdli Cię?
Czy odczuwałeś ból?
Elena odpowiedziała cicho.
Obserwowałem ją.
Kiedy lekarz zapytał, czy czuje się bezpiecznie w domu, Elena zawahała się.
Doktor Bennett zauważył.
Ja też.
„Pani Ross” – powiedział lekarz – „wszystko, co mi pani powie, może pozostać twoją tajemnicą”.
Elena spojrzała na mnie.
Wstałem.
„Wyjdę.”
„Luke.”
Zatrzymałem się.
Wydawała się zaskoczona swoim własnym głosem.
Po chwili powiedziała: „Zostań”.
Jedno słowo.
Nie powinno to mieć aż takiego znaczenia.
Usiadłem znowu.
Elena spojrzała na lekarza.
„Wczoraj byłem w klinice.”
Doktor Bennett przysunął sobie stołek.
„Jaka klinika?”
„Nie pamiętam nazwy. To było na Upper East Side. W kamienicy.”
„Pamiętasz doktora?”
„Mężczyzna. Starszy. Siwe włosy.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
