Nic więcej oprócz numeru telefonu.
“To wszystko?”
„Jeśli zdecydujesz się nie dzwonić”, powiedział, „uszanuję to”.
Następnie skinął głową uprzejmie i wyszedł z mojego pokoju szpitalnego.
Stałem tam jeszcze długo po jego odejściu.
Karta wydawała mi się niezwykle ciężka w dłoni.
***
Przez trzy dni kłóciłem się sam ze sobą.
Byłem mu winien przysługę.
NIE.
Powiedział, że nie.
Ale jak ktoś mógł przyjąć tak wielki dar i po prostu odejść?
Byłem mu winien przysługę.
Za każdym razem, gdy robiłam kawę, myślałam o Victorze.
Za każdym razem, gdy otwierałam skrzynkę pocztową, wyobrażałam sobie, że przez pomyłkę dostałam kolejny rachunek ze szpitala.
Każda spokojna chwila kończyła się tą samą myślą.
Oddał ci twoją przyszłość.
Najmniej, co możesz zrobić, to pójść z nim na kolację.
W piątek po południu w końcu zadzwoniłem.
Odebrał przed drugim sygnałem.
“Zwycięzca.”
Oddał ci twoją przyszłość.
“To ja, Rosie.”
Jego głos od razu się poprawił.
Miałem nadzieję, że to ty.
***
Wybrał małą włoską restaurację z widokiem na rzekę.
Nic ekstrawaganckiego.
Brak pokoi prywatnych.
Żadnego drogiego wina czekającego na stole.
Tylko świeży chleb, łagodna muzyka i okno, za którym leniwie przepływały łodzie.
Miałem nadzieję, że to ty.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
