Odwróciłem się do niej.
„Byłem twoim mężem przez pięć lat.”
„Było” – odpowiedziała łagodnie.
Czas przeszły zawisł między nami niczym zamknięte drzwi.
Przykucnąłem przed jej krzesłem tak, że nasze oczy znajdowały się na tym samym poziomie.
„Maya, posłuchaj mnie. Wiem, że cię zawiodłam. Wiem, że odeszłam, kiedy powinnam była zostać i zapytać, co się stało. Wiem, że przeprosiny niczego nie naprawią. Ale teraz jestem tutaj”.
Choć starała się to ukryć, jej usta drżały.
„Jesteś tu, bo mnie widziałeś.”
„Tak” – przyznałem. „I może zasłużyłem, żeby cię tak zobaczyć. Może to kara za ślepotę”.
Potrząsnęła głową.
„Nie traktuj mojej choroby jako powodu swojego poczucia winy.”
To mnie zatrzymało.
Jej głos był słaby, ale w jej oczach pojawił się błysk Mai, którą znałam.
Miękkie, ale nie kruche.
Miły, ale nigdy głupi.
„Nie jestem testem na twoje odkupienie” – powiedziała. „Nie jestem historią, w której wracasz, płaczesz i wszystko znów nabiera sensu”.
“Ja wiem.”
“Czy ty?”
Spojrzałem w dół.
Nie. Może nie.
Może jakaś egoistyczna część mnie już zaczęła sobie wyobrażać, że jeśli zostanę przy niej, moje poczucie winy się zmniejszy. Że jeśli jej teraz pomogę, będę mógł odmienić wszystkie noce, kiedy ignorowałem jej cierpienie.
Ale Maya nie była stroną, którą mogłem edytować.
To była osoba, którą zraniłem.
A teraz była chora.
„Nic nie wiem” – powiedziałem szczerze. „Poza tym, że nie chcę, żebyś siedział sam na szpitalnym korytarzu”.
Po raz pierwszy jej oczy napełniły się łzami.
Szybko je odpędziła mrugnięciem.
Zanim ktokolwiek z nas zdążył się odezwać, podszedł do nas lekarz w białym fartuchu.
„Pani Sharma?”
Maya zesztywniała, słysząc to imię.
Pani Sharma.
Moje nazwisko.
Jeszcze tego nie zmieniła.
Lekarka spojrzała na mnie, a potem znowu na nią.
„Czy to członek rodziny?”
Maya zawahała się.
Czekałem, zapierając mi dech w piersiach.
W końcu powiedziała: „To ktoś, komu ufam”.
Xem trước
Te słowa powinny mnie pocieszyć.
Zamiast tego, niemal mnie złamali.
Lekarz przedstawił się jako dr Kovács, hematolog o łagodnych oczach i twarzy ukształtowanej przez zbyt wiele trudnych rozmów.
Zaprowadził nas do małego pokoju konsultacyjnego.
Maya usiadła po jednej stronie biurka. Usiadłem obok niej, uważając, żeby nie usiąść zbyt blisko, jakby sama bliskość wymagała teraz pozwolenia.
Doktor Kovács otworzył teczkę.
„Najnowsze wyniki badań krwi są niepokojące” – powiedział.
Maya spuściła wzrok.
Złapałem się za kolana pod stołem.
„Reakcja na chemioterapię jest wolniejsza, niż się spodziewaliśmy. To nie oznacza porażki, ale oznacza, że musimy przygotować inne opcje”.
„Jakie masz możliwości?” – zapytałem.
„Przeszczep komórek macierzystych może okazać się konieczny”.
Twarz Mai pozostała nieruchoma, ale zobaczyłem, jak jej palce zacisnęły się na dłoni.
Lekarz kontynuował: „W tym celu potrzebujemy zgodnego dawcy. Rodzeństwo jest zazwyczaj pierwszą możliwością”.
„Ona nie ma rodzeństwa” – powiedziałem.
Dr Kovács skinął głową. „Następnie przeszukamy rejestr. Ale znalezienie dopasowania może zająć trochę czasu”.
„Ile czasu?”
Spojrzał na Mayę zanim odpowiedział.
„To zależy.”
Lekarze zawsze tak mówili, gdy prawdziwa odpowiedź była zbyt przerażająca.
Pochyliłem się do przodu.
„Sprawdź mnie.”
Maya odwróciła się gwałtownie.
“NIE.”
“Tak.”
„Arjun, nie.”
“Dlaczego nie?”
„Bo nie jesteście spokrewnieni. Szanse są nikłe.”
„Niski nie jest zerem”.
Spojrzała na mnie wzrokiem pełnym paniki, złości i czegoś w rodzaju strachu.
„Nie musisz tego robić.”
“Ja wiem.”
„Mówię poważnie.”
„Ja też.”
Doktor Kovács obserwował nas spokojnie.
Następnie dodał: „Możliwe jest przebadanie osób niespokrewnionych, choć prawdopodobieństwo pełnego dopasowania jest znacznie mniejsze. Możemy jednak rozpocząć proces, jeśli obie strony wyrażą na to zgodę”.
„Zgadzam się” – powiedziałem natychmiast.
Maya spojrzała na mnie tak, jakby chciała mnie powstrzymać, ale brakowało jej sił, żeby walczyć.
Jej głos zmienił się w szept.
„Dlaczego to robisz?”
Spojrzałem na nią.
Bo nadal cię kocham.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
