„Mogę pomóc to zorganizować.”
„Żadnych miękkich słów. Żadnych braków w szczegółach.”
“Masz moje słowo.”
Spojrzałam mu w oczy.
“Twoje słowo jest powodem, dla którego tu jestem.”
Jego twarz się napięła.
“Masz moje słowo.”
„Będziesz miał to na piśmie.”
Kiedy wróciłem do domu, Tanya, Phoebe i Holly nadal były w mojej kuchni.
Phoebe wstała.
“Napiszę wszystko.”
Tanya skinęła głową.
“Ja też.”
„Będziesz miał to na piśmie.”
Nie mogłam im jeszcze wybaczyć, ale mogłam przyjąć prawdę.
„Od tego zaczynamy” – powiedziałem. „Napiszcie oświadczenia dziś wieczorem”.
***
Następnego ranka kartka Madeline nadal wisiała na balustradzie ganku.
Wniosłem go do środka i położyłem.
Kilka minut później do niej zadzwoniłem.
„Halo?” odpowiedziała.
Nie mogłam im jeszcze wybaczyć.
„Przepraszam za wczoraj. Tu Olivia.”
“Nie jesteś mi tego winien.”
„Odesłałam cię, jakbyś zrobiła coś okrutnego. Nie miałaś o tym pojęcia, Madeline. Nie miałaś pojęcia, ile żalu w sobie trzymałam”.
„Może i nie, ale powinnam była wysłać ten list.”
„Czy zaproszenie jest nadal aktualne?” zapytałem.
“Nie jesteś mi tego winien.”
“Na herbatę?”
„Na wszystko, co nastąpi.”
Madeline westchnęła.
„Tak. Proszę przyjść.”
***
Penelope otworzyła drzwi, gdy weszłam. Sukienka Teresy wisiała za Madeline w przezroczystym pokrowcu na ubrania.
„Olivio, to moja córka, Penelope.”
Madeline westchnęła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
