„Jak daleko?” zapytałem.
„Do starej szklarni” – powiedziała Elena.
„Marco się tym zajmie.”
„On nie wie, że ten fragment istnieje”.
Zza moich pleców odezwał się mój ojciec.
„Samuel wie” – powiedział.
Elena się zatrzymała.
“Co?”
„Pokazałem Samuelowi te tunele dwadzieścia lat temu.”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, przed nią rozbłysły światła.
Z ciemności wyłonili się uzbrojeni mężczyźni.
Samuel DeLuca stał za nimi.
Mój prawnik miał na sobie drogi szary płaszcz i zadowolony uśmiech człowieka, który w końcu przestał udawać lojalność.
„Zastanawiałem się, ile ci to zajmie” – powiedział.
Elena podniosła broń.
Ludzie Samuela wzięli na cel Zoe i Lily.
„Odłóż to.”
Elena zawahała się.
“Teraz.”
Opuściła pistolet.
Samuel uśmiechnął się do mojego ojca.
„Powinieneś był pozostać martwy, Vittorio.”
„I powinieneś był pamiętać, kto cię nauczył kłamać.”
Uśmiech Samuela stał się cieńszy.
Skinął głową w stronę Zoe.
„Niedźwiedź.”
Lily stanęła przed córką.
“NIE.”
Samuel wycelował pistolet w klatkę piersiową Lily.
„Daniel popełnił ten sam błąd. Wierzył, że miłość dodaje mu odwagi”.
Zoe zaczęła płakać.
Coś we mnie całkowicie się uspokoiło.
Już wcześniej zabijałem ludzi w gniewie.
Ale to było co innego.
To był cel.
Spojrzałem na ludzi Samuela. Czterech z przodu. Dwóch z tyłu. Tunel był zbyt wąski, żeby móc się swobodnie poruszać.
Wtedy Zoe zrobiła coś, czego nikt z nas się nie spodziewał.
Wrzuciła swojego misia do wody.
Samuel instynktownie spojrzał w dół.
Przeprowadziłem się.
Mój pierwszy strzał trafił w ramię najbliższego strzelca. Elena chwyciła za nadgarstek kolejnego mężczyzny. Mój ojciec zamachnął się laską, odsłaniając ukryte ostrze, które przecięło ciemność.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
