Potem spojrzała na moje buty.
„Są okropne.”
„Zoe się zgadza.”
Jej usta drżały.
„Nie powinieneś tu być.”
„Przeczytałem twój list.”
„W takim razie już wiesz.”
„Wiem, że dostałeś rozkaz, żeby mnie zabić.”
„I że kłamałem cię przez lata”.
“Tak.”
„Antonio—”
Przeszedłem przez pokój.
Cofnęła się.
„Zniszczyłem twoją rodzinę”.
„Zniszczyłeś maszynę, która nas zabijała”.
„Zdradziłem twoje zaufanie”.
„Uratowałeś mi życie.”
„Użyłam Lily.”
„Uratowałeś też jej córkę”.
Oczy Eleny napełniły się łzami.
„Nie wiem, jak uzyskać przebaczenie”.
„Nie wiem, jak wybaczyć”.
Skinęła głową, załamana.
Potem kontynuowałem.
„Ale wiem, jak zacząć.”
Wyjąłem z kieszeni pierścionek babci.
Zaparło jej dech w piersiach.
„Nie proszę cię, żebyś to nosił.”
Położyłem go na stole między nami.
„Proszę cię, żebyś wrócił do domu i podjął decyzję później”.
Wpatrywała się w pierścionek.
„Jaki dom?”
Pomyślałem o domu na farmie.
Z fundacji Lily.
Rysunków Zoe.
O życiu zbudowanym na ruinach wszystkiego, co zniszczyliśmy.
„Jedna bez strażników” – powiedziałem. „Bez ksiąg rachunkowych. Bez sekretów”.
„To brzmi niemożliwie”.
„Tak samo jak mój ojciec, który powrócił z martwych”.
Ona śmiała się przez łzy.
To był najpiękniejszy dźwięk jaki kiedykolwiek słyszałem.
Potem rozbiły się okna kliniki.
Kula uderzyła w ścianę za mną.
Pociągnąłem Elenę w dół.
Na zewnątrz mężczyzna w ciemnym płaszczu biegł w stronę klifów.
Na jego dłoni błyszczał herb Romano.
Pierścień mojego ojca.
Ale Vittorio był w Chicago.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
