W szpitalu stanęliśmy w świetle jarzeniówek i otrzymaliśmy osąd.
Pielęgniarka dyżurna zatrzymała się, gdy nas zobaczyła: czterech Hells Angels pokrytych kurzem i naglącą potrzebą, z małą dziewczynką owiniętą w skórzaną kurtkę motocyklową, która dawała jej poczucie bezpieczeństwa.
Jej wzrok powędrował w stronę telefonu alarmowego.
Nie groziłem jej. Nie robiłem żadnej miny. Powiedziałem po prostu, spokojny jak kamień: „Matka tego dziecka jest na operacji. Zostanie z nami do przyjazdu rodziny”.
Meera spojrzała na pielęgniarkę, jej głos był ledwo słyszalny. „Moja ciotka… Napisałam do niej SMS-a, ale pomyliłam numer”.
Coś się zmieniło w wyrazie twarzy pielęgniarki. Nie był on łagodniejszy. Raczej jakby przeliczyła się. Jakby ta historia przestawiła wszystko, co myślała, że wie.
„Dobrze” – powiedziała, odchrząkując. „Chodź ze mną”.
Siedzieliśmy w poczekalni, w której unosił się zapach środków dezynfekujących i niepokoju. Plastikowe krzesła były przykręcone do podłogi. W telewizorze leciał teleturniej, na który nikt nie zwracał uwagi.
Meera wtuliła się w moje kolana, jakby to było jej miejsce.
Reaper stał przy oknie ze skrzyżowanymi ramionami, z przyzwyczajenia obserwując parking. Łańcuchy przechadzały się tam i z powrotem. Gunner wypełniał formularze pismem, które wyglądało, jakby przetrwało wojnę.
Godziny mijały.
W pewnym momencie Meera wyszeptała: „Czy wy… czy wy jesteście złymi ludźmi?”
W pytaniu nie było oskarżenia. Tylko autentyczna ciekawość. Dziecko próbujące przykleić etykietki światu, który musiał mieć sens.
Spojrzałem na nią i zobaczyłem zaschniętą krew wciąż osadzoną na liniach jej palców.
„Czasami” – powiedziałem. „Czasami byłem złym bohaterem w czyjejś historii. Ale dziś wieczorem? Dziś wieczorem po prostu… jestem tutaj”.
Zamrugała powoli.
Potem zapytała: „Dlaczego?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
