To pytanie zabolało mnie jeszcze bardziej.
Po co robić coś dobrego, skoro reputacja nagradza cię za robienie czegoś przeciwnego?
Mogłem dać jej prostą odpowiedź. Bo to właściwa odpowiedź. Ale dzieci potrafią rozpoznać odpowiedź, która została dla nich przygotowana.
Więc powiedziałem jej prawdę.
„Bo pytałeś” – powiedziałem. „I bo nikt nie powinien pytać dwa razy”.
Jej oczy znów zrobiły się błyszczące. Przycisnęła twarz do mojej piersi.
Za nami otworzyły się drzwi i wszedł mężczyzna w garniturze, o zmęczonych oczach i z odznaką przypiętą do paska.
Detektyw Morrison.
Zatrzymał się, gdy nas zobaczył, a na jego twarzy malował się sceptycyzm, który można rozsmarować na toście.
„Thomas” – powiedział, jakby moje imię pozostawiło mu niesmak. „Nie spodziewałem się, że zobaczę cię w roli anioła stróża”.
Mówiłam cicho, żeby Meera się nie obudziła. „Nie spodziewałam się, że się obudzi”.
Jego wzrok przesunął się na Meerę. Jego głos stał się ostrożniejszy, choć nie cieplejszy. „Potrzebuję oświadczenia”.
Dałem mu swój telefon, nadal z otwartą kopertą na SMS-a.
Przeczytał to. Prawie widziałem, jak jego założenia się rozpadają.
Znak czasowy: 21:47.
Zarejestrowano przybycie o godzinie 9:48.
Połączenie 911: 10:05.
Powoli oddał telefon.
„Szybko działałeś” – przyznał.
„Tak” – powiedziałem. „Dzieciaki nie mają dodatkowego czasu”.
Morrison potarł szczękę. „Nazwisko sprawcy?”
Meera poruszyła się, słysząc słowo „sprawca”, jakby pod jej łóżkiem ukrywał się jakiś potwór.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
