Otworzyła kopertówkę i nacisnęła przycisk.
Z głośników wydobywał się głos Ethana.
Nie obchodzi mnie ona. Chcę tylko jej pieniędzy.
Kaplica eksplodowała.
Goście się odwrócili. Telefony się podniosły. Ethan zbladł.
Nagrywanie było kontynuowane.
Jej fundusz powierniczy zostanie zwolniony, gdy tylko się pobierzemy. Przekonam ją do zainwestowania w firmę, a potem przeniesiemy aktywa.
Diane zatoczyła się na krzesło, tym razem chwytając się mocno za pierś.
„Nie” – wyszeptała. „Nie, nie, wyłącz to”.
Spojrzałem na nią. „Dlaczego? To najszczęśliwszy dzień w moim życiu”.
Ethan rzucił się na Sloane, ale dwóch ochroniarzy weszło do przejścia. To nie była ochrona kościoła. To była moja ochrona.
Maren spokojnie wstała. „Ethan Cole, dziś rano doręczono ci zawiadomienie drogą elektroniczną i listem kurierskim. Aktywa twojej firmy są tymczasowo zabezpieczone do czasu zakończenia śledztwa w sprawie usiłowania oszustwa, spisku i nadużyć finansowych”.
„Moje towarzystwo?” warknął Ethan z dzikim wzrokiem. „Nie możesz go tknąć”.
„Mogę” – powiedziałem. „Posiadam czterdzieści dwa procent”.
Jego twarz się zapadła.
To było odkrycie, którego nigdy się nie spodziewał.
Trzy miesiące temu, kiedy zacząłem go podejrzewać, po cichu odkupiłem akcje jego borykających się z problemami inwestorów za pośrednictwem spółki holdingowej. Chwalił się, że potrzebuje kapitału. Stałem się tym kapitałem.
Anonimowy. Pacjent. Prawny.
„Ty?” wyszeptał.
“Ja.”
Diane pokręciła głową. „Ty głupia dziewczyno. Nie masz pojęcia, co robisz”.
Podszedłem bliżej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
