„Po prostu spraw, żeby błędy zniknęły. Zarząd nie potrzebuje wykładu o oprogramowaniu”.
Spojrzałam na niego.
„Przedstawiasz zarządowi niewiarygodne dane.”
„Prezentuję wizję”.
„To nie jest to samo.”
„Czasami trzeba ekstrapolować poza to, co ściśle potwierdzają dane” – powiedział. „To się nazywa innowacja, Emmo”.
„Nie. To się nazywa budowanie modelu poza jego bazą dowodową”.
Uśmiechnął się, jakbym go rozbawił.
„Nie zrozumiałbyś.”
I tak to się stało.
Zdanie będące podstawą każdej rozmowy, jaką kiedykolwiek ze mną przeprowadził.
Nie zrozumiałbyś.
Naprawiłem komunikaty o błędach.
Nie model.
Nie założenia.
Tylko widoczne pola ostrzegawcze mogłyby zakłócić jego dopracowany występ.
Przez chwilę przyglądał się mojej pracy, po czym powiedział: „Postaraj się dzisiaj nie robić niczego dziwnego”.
Nie podniosłem wzroku.
„Co mogłoby sprawić, że coś będzie dziwne?”
„Wtrącasz się.”
„Jestem tu po wsparcie AV.”
“Dokładnie.”
Podniósł kubek z kawą.
„Zachowajmy to w ten sposób”.
Około południa w budynku panował już tryb konferencyjny.
Asystenci szybko przemieszczali się między biurami. Firmy cateringowe serwowały kawę i ciastka przed salą konferencyjną. Catherine przeszła obok mnie dwa razy, ćwicząc pod nosem. Drzwi mojego ojca były zamknięte przez większość poranka, co oznaczało, że albo się przygotowywał, albo martwił, albo wmawiał sobie, że oświadczyny Davida są bezpieczniejsze, niż były w rzeczywistości.
O godzinie 13:30 zaczęli przybywać członkowie zarządu.
Richard Chin pojawił się pierwszy, ubrany w szary garnitur i niosąc tablet z już otwartym pakietem zarządu. Miał cichą cierpliwość kogoś, kto czyta wszystko przed spotkaniami i pamięta to, co inni mieli nadzieję, że przegapi.
Następnie pojawiła się Maria Santos, ciepła, ale czujna, witając pracowników po imieniu. Spędziła dwadzieścia lat w nadzorze inwestycyjnym i miała opinię osoby zadającej łagodne pytania, które obnażały jej słabe myślenie.
Inni poszli w moje ślady. Doradcy zewnętrzni. Dyrektorzy wewnętrzni. Obserwatorzy prawni. Ludzie, którzy patrzyli na mnie tylko na tyle długo, żeby zarejestrować obecność osoby od technologii.
O godzinie drugiej wszystkie krzesła przy stole były zajęte.
Mój ojciec siedział na czele.
Dawid siedział po jego prawej stronie, wyglądając spokojnie, tak jak spokojni są mężczyźni, którzy mylą pewność siebie z przygotowaniem.
Catherine siedziała po jego lewej stronie z tabletem i notatkami.
Siedziałem przy małym stoliku z telewizorem w tylnym rogu, z otwartym laptopem, uporządkowanymi kablami i pilotem do projektora obok ręki.
To właśnie tam znajdowało się IT.
Nikt tego nie kwestionował.
Spotkanie rozpoczęło się od omówienia sprawy przez mojego ojca.
Mówił dobrze. Zawsze tak mówił. Jego głos brzmiał autorytatywnie, ale nie teatralnie. Omówił wyniki za ten rok, zmienność na rynkach wschodzących, wysokie zyski w niektórych sektorach defensywnych i utrzymującą się reputację firmy jako firmy zdyscyplinowanego kierownictwa. Przyznał, że jest jeszcze wiele do poprawy, ale ujął to jako szansę.
Wtedy Dawid wstał.
Podszedł do ekranu i kliknął pierwszy slajd.
„Panie i panowie” – zaczął – „Harrison Financial Group zbudowała swoją reputację na dyscyplinie, rozwadze i długoterminowym zaufaniu. Te wartości pozostają kluczowe. Ale rynek się zmienia. Nasi klienci są młodsi, bardziej tolerancyjni na ryzyko i bardziej niż kiedykolwiek zainteresowani innowacyjnymi strategiami inwestycyjnymi”.
Kliknął ponownie.
Pojawiły się wykresy.
Zmiany na rynku.
Dane demograficzne klientów.
Sektory wzrostu.
Krzywe adopcji technologii.
Trendy w zakresie ekspozycji na kryptowaluty.
Mówił płynnie, z odpowiednim poczuciem pilności, by ostrożność zabrzmiała staroświecko.
„Dlatego proponuję utworzenie Harrison Innovation Fund, czyli portfela inwestycyjnego o wartości dwustu milionów dolarów, skoncentrowanego na sektorach technologicznych o wysokim wzroście, integracji aktywów cyfrowych i możliwościach rynków wschodzących”.
Kilku członków zarządu pochyliło się do przodu.
Dawid to zobaczył i nabrał energii.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
