Urzędnik sądowy osobiście wręczył mi czarny długopis. Wziąłem go, wpisałem swoje nazwisko na dole i odsunąłem dokument w stronę Marka. Podpisanie zajęło mi mniej niż dziesięć sekund, ale cisza w sali trwała znacznie dłużej.
W holu windy na trzecim piętrze unosił się zapach mokrej wełny i starych kaloryferów. Szedłem w stronę mosiężnych drzwi, z grubym papierem czeku rozliczeniowego złożonym na dwa razy w kieszeni płaszcza.
Mark dogonił mnie akurat w chwili, gdy rozbłysła strzałka nad windą. Stał na tyle blisko, że poczułem zapach jego drogiej wody kolońskiej, zapach, który nie pasował do plotek o rosnących długach jego firmy nieruchomości.
„Zawsze wolałaś tkwić w przeszłości, Emmo” – powiedział, patrząc na mnie z góry. „Niektórzy ludzie po prostu nie wiedzą, jak iść naprzód”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
