Amanda wstała tak szybko, że krzesło zaszurało po podłodze.
Pielęgniarka położyła jej rękę na ramieniu.
„Jestem tutaj, kochanie” – powiedziała Amanda.
Palce Katie zacisnęły się wokół jej palców.
Przez trzy sekundy Amanda pomyślała, że świat jej się odwdzięczył.
Wtedy Katie spojrzała na sufit, potem na matkę i szepnęła: „Andrew to zrobił”.
Ciało Amandy ostygło.
“Co?”
„On mnie popchnął.”
Przez sekundę umysł Amandy próbował ją chronić.
Wstrząs mózgu.
Dezorientacja.
Strach.
Dziecko mieszające twarze, bo ból zatarł mu pamięć.
Ale oczy Katie nie błądziły.
Tak, byli przestraszeni.
Ale były jasne.
„Stałam na przejściu dla pieszych” – wyszeptała. „Poczułam kogoś za sobą. Dwie ręce. Mocno. Upadłam do przodu. Odwróciłam głowę”.
Amanda wstrzymała oddech.
„Widziałem go.”
Głos Katie drżał.
„Miał ciemną kurtkę. Kaptur. Białe trampki.”
Pielęgniarka zapisała godzinę.
7:31 rano
Detektyw Mark Reynolds przybył później tego ranka.
Miał około czterdziestu pięciu lat, zmęczone oczy i pewny głos człowieka, który nauczył się nie poganiać przerażonych ludzi.
Nie przerwał Katie.
Poprosił ją, żeby mu opowiedziała, co się stało.
Potem poprosił ją, żeby mu to powiedziała jeszcze raz.
Te same szczegóły.
To samo zamówienie.
Ta sama kurtka.
Te same buty.
Te same dwie ręce.
Kiedy Katie skończyła, detektyw Reynolds spojrzał na Amandę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
