Obraz był idealny. Pokazywał niemal cały pokój, wliczając w to szafę pod ścianą, sofę nakrytą narzutą i drzwi do sypialni.
Swietłana Pawłowna zatrzymała się na środku salonu i rozejrzała.
Na jej twarzy malował się wyraz, jakiego Katia nigdy wcześniej nie widziała.
Nie było w niej ani śladu jej zwykłego słodkiego uśmiechu, udawanej słabości ani błagalnych, pełnych łez spojrzeń.
To była twarz kogoś, kto przyszedł odzyskać to, co jej się należało.
A przynajmniej to, co uważała za swoje.
Emerytka podeszła prosto do starej, sowieckiej komody. Katia zachowała ją tylko dlatego, że była wykonana z litego dębu i mogła udźwignąć niemal każdy ciężar.
W środku znajdowały się porcelanowe filiżanki, cukierniczka, dzbanek na mleko, kilka figurek, które Katia kupiła na pchlim targu, oraz szkatułka na biżuterię na dolnej półce.
Szkatułka była zamknięta małą kłódką, ale Swietłana Pawłowna wiedziała, gdzie jest klucz.
Był w górnej szufladzie komody, pod stertą ręczników.
Katia zapomniała zabrać ze sobą pudełka, kiedy wyjeżdżała, myśląc, że para złotych kolczyków i pierścionek pozostaną w idealnym stanie do lata w pustym mieszkaniu.
Teraz zrozumiała swój błąd.
Jej była teściowa otworzyła pudełko i wysypała jego zawartość do torebki, nawet ich nie oglądając.
Następnie zaczęła oglądać filiżanki. Obracała je w dłoniach, badała i zdawała się oceniać ich wartość.
Następnie podeszła do szafy w sypialni.
Wewnątrz wisiał płaszcz z norek w ochronnym pokrowcu.
Był jasny, długowłosy, z kapturem i praktycznie nowy. Katia kupiła go na kredyt dwa lata wcześniej, a pożyczka nie została jeszcze w pełni spłacona. Już z tego powodu płaszcz miał dla niej szczególną wartość.
Co ważniejsze, był najdroższym przedmiotem osobistym Jekatieriny Siergiejewny, małym powodem do dumy.
Celowo zostawiła go w starym mieszkaniu, ponieważ wynajmowane studio nie miało dobrze wentylowanej garderoby, podczas gdy tutaj płaszcz był chroniony naftaliną.
Swietłana Pawłowna zdjęła pokrowiec i odsunęła płaszcz na odległość ramienia, oglądając go jak przedmiot w antykwariacie.
Następnie włożyła go i odwróciła się przed pobliskim lustrem.
Jekaterina Siergiejewna zacisnęła zęby, ale kontynuowała nagrywanie.
Jej była teściowa nawet mówiła na głos, zupełnie bez skrępowania.
„To piękny płaszcz”. Pasuje mi ten kolor i jest prawie w moim rozmiarze. Katka może kupić sobie inny. Jest młoda. Może zarabiać. Czego ode mnie oczekują? Jestem na emeryturze. W moim wieku powinnam nosić tani syntetyczny płaszcz przeciwdeszczowy zamiast futra. Vadik powiedziała, że prawie go nie nosi. Nawet nie zauważy, że go nie ma. A jeśli zauważy, nie będzie mogła niczego udowodnić. Kim ona jest, żeby się ze mną mierzyć? Byłą synową. Nikogo. Ale jestem matką. Jestem starą kobietą. Każdy sąd by mnie uniewinnił. W tym kraju szanują starszych i litują się nad chorymi. A ja mam nadciśnienie i problemy z sercem. Więc nie ma się czym martwić”.
Ostrożnie złożyła płaszcz do dużej torby na zakupy, którą również przyniosła ze sobą, i przykryła ją skrawkami materiału.
Potem wróciła do salonu i zaczęła wyjmować z kredensu porcelanowe filiżanki i figurki.
Starannie owinęła każdy przedmiot w wycinki z gazet z tej samej torby bez dna i umieściła je w pudełku.
Jekaterina Siergiejewna wpatrywała się w ekran telefonu i poczuła, jak ogarnia ją chłód.
To nie był strach.
To była spokojna, świadoma świadomość, że w tej właśnie chwili popełniane jest przestępstwo.
I miała nagranie.
Transmisję na żywo.
Przechowywanie w chmurze.
Kopię na serwerze.
Dowód, którego nie można było po prostu zignorować.
Natychmiast zadzwoniła na lokalną policję.
Chciała Siergieja Iwanowicza, którego poznała miesiąc przed rozwodem, kiedy Wadim urządził awanturę na dziedzińcu.
Sąsiedzi wezwali policję. Przybył Siergiej Iwanowicz, uspokoił Wadima, udokumentował incydent i dał Katii swój numer telefonu.
W ten sposób nadal miała kontakt do kogoś, kto znał historię konfliktu rodzinnego i mógł zająć się sytuacją bez zbędnych formalności.
Siergiej Iwanowicz odpowiedział niemal natychmiast.
Katia krótko wyjaśniła, co się dzieje.
Powiedziała mu, że widziała, jak nieupoważniona osoba weszła do jej mieszkania i zabrała jej rzeczy. Powiedziała, że ma nagranie i podała mu adres.
Funkcjonariusz zapytał, czy jest pewna, że to nie nieporozumienie.
Po otrzymaniu stanowczej odpowiedzi twierdzącej, powiedział, że tam jedzie i poradził jej, aby natychmiast zgłosiła sprawę na policję.
Katia zamówiła taksówkę i pomknęła na ulicę Kuzniecowa.
W trakcie jazdy otworzyła laptopa i, gdy samochód kołysał się w korku, spisała na kolanach protokół kradzieży.
Pisała sucho, bez emocji, wymieniając przedmioty, które widziała u Swietłany Pawłownej:
szkatułkę ze złotymi przedmiotami;
porcelanę z gabloty;
i futro z norek warte około 180 000 rubli w momencie zakupu.
Zawierało ono datę, godzinę, okoliczności oraz link do chmury, gdzie zapisane były już nagrania.
Kiedy dotarła na miejsce, patrol policji już tam był.
Dwóch młodych umundurowanych funkcjonariuszy i Siergiej Iwanowicz stali przy wejściu. Rozmawiał z kobietą, ale kiedy zobaczył Katię, uniósł rękę i podszedł do niej.
„No cóż, Jekaterina Siergiejewno, twoja była krewna wciąż jest w środku. Zanotowaliśmy godzinę. Sąsiedzi widzieli, jak wchodziła ze ślusarzem. Idziemy na górę”.
„Chyba zaraz wyjdzie” – powiedziała Katia, patrząc na telefon.
Kamera na korytarzu pokazała, jak Swietłana Pawłowna wkłada buty i sięga do klamki.
„Właśnie, Siergieju Iwanowiczu. Wychodzi na korytarz”.
Funkcjonariusz dał znak swoim kolegom i szybko weszli do budynku.
Katia została na dole. Doradzono jej, aby nie brała bezpośredniego udziału w aresztowaniu, ponieważ jej obecność mogłaby sprowokować konfrontację.
Usiadła na ławce przy wejściu i spojrzała na telefon.
Obraz z kamery na korytarzu był nadal dostępny. W mieszkaniu panowała cisza i pustka, ale z korytarza słychać było głosy.
Katya przełączyła się na audio.
Usłyszała otwieranie drzwi windy, brzęk kluczy i władczy głos jednego z młodych funkcjonariuszy.
„Proszę panią zatrzymać. Mamy zgłoszenie o włamaniu do mieszkania osiemdziesiąt cztery. Proszę pokazać nam dowód tożsamości i zawartość toreb”.
Swietłana Pawłowna odpowiedziała tak głośno i pewnie, że Katia zacisnęła szczękę.
Natychmiast zmieniła się w chorą, głęboko urażoną staruszkę.
„Chłopcy, moi drodzy, jaka kradzież? To mieszkanie mojego syna. Przyszłam tylko sprawdzić i posprzątać. Jaki dowód? Byłam tu praktycznie zameldowana. Jestem matką. Jestem na emeryturze. Nie widzicie tego? Nie wstydzicie się przesłuchiwać staruszki na schodach? Ciśnienie mi podskoczy. Będziecie musieli wezwać karetkę i to będzie wasza wina. Och, proszę mnie powstrzymać. Kręci mi się w głowie”.
Katia usłyszała szelest i jęki, ale Siergiej Iwanowicz pozostał spokojny i nieugięty.
„Swietłano Pawłowno, nie ma co się bawić. Wiemy, że wyważyłaś zamek i włamałaś się do czyjegoś mieszkania. Mamy nagranie wideo i skargę od właściciela. Rozwiążmy to spokojnie, bez dramatów”. „Otwórzcie torby i pokażcie, co macie”.
„Nic nie mam. Zebrałam swoje rzeczy. Ta Katka wciąż jest mi winna po tym wszystkim, co mi zrobiła. Zrujnowała mi połowę życia. Wyrzuciła mojego syna i zajęła jego mieszkanie. Nie rozumiecie. To oszustka, a wy jej pomagacie. Znęcacie się nad staruszką. Och, serce. Serce”.
Mimo to przeszukali torby.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
