Uśmiech Elaine zaczął ustępować.
Pielęgniarka spojrzała prosto na Avę, po czym zniżyła głos.
„Kochanie” – powiedziała – „możesz nam powiedzieć”.
Ava przytuliła misia do piersi.
„Widziałam babcię w kuchni” – powiedziała. „Miała małą łyżeczkę Milo. Powiedziała, że mama osłabiała go chemikaliami”.
Elaine stanęła zbyt szybko jak na osobę, której biodro wciąż się goiło.
„To dziecko jest zdezorientowane.”
Doktor Miller uniósł jedną rękę.
“Usiąść.”
To był pierwszy raz tego wieczoru, kiedy dorosły, sprawujący władzę, zwrócił się do Elaine, tak jakby nie była automatycznie tą rozsądną.
Ava zaczęła cicho płakać.
„Powiedziała, żeby nie mówić mamie” – wyszeptała Ava. „Powiedziała, że mama zrobi awanturę, a tata się wścieknie”.
Ryan wzdrygnął się, jakby te słowa dotknęły go fizycznie.
Spojrzałem na niego i przez sekundę dostrzegłem początek zrozumienia.
Nie wystarczy.
Ale początek.
Doktor Miller zapytał Elaine, co dała dziecku.
Elaine złożyła ręce na kolanach.
„Stary rodzinny sposób.”
„Co w nim było?”
„Nic szkodliwego.”
„To nie jest odpowiedź”.
Pielęgniarka podeszła bliżej do łóżka Milo.
Ava wskazała na torebkę Elaine.
„Ona włożyła tam butelkę.”
Ręka Elaine powędrowała w stronę paska torebki.
Ryan powiedział: „Mamo”.
Wyszło małe.
Głos doktora Millera uległ zmianie.
„Pani Donovan, proszę położyć torebkę na krześle.”
Przez chwilę nikt się nie ruszył.
Nad nami brzęczało światło świetlówek.
Milo wydał z siebie słaby dźwięk, uderzając mnie w pierś.
Ten dźwięk przełamał czar, jaki krył się pod wpływem Ryana.
Sięgnął po portfel.
Elaine złapała go za nadgarstek.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
