Śmiech wokół nich ucichł, bo Ariel powiedziała to inaczej. Nie próbowała zwrócić na siebie uwagi. Nie wygłupiała się. Wyglądała, jakby naprawdę wierzyła, że coś jest nie tak.
Glen, ojciec Ariel, był w pobliżu i obserwował rozwój sytuacji. Wyglądał na zdezorientowanego, bo najwyraźniej stał tuż obok.
Matka Ariel wskazała na niego i przypomniała córce, że Tata nie jest w niczyim brzuchu. Był tuż obok nich.
Ariel spojrzała na ojca. Potem znowu spojrzała na Clarę. I nagle zaczęła płakać.
To nie był ten rodzaj płaczu, który odczuwała, gdy chciała więcej lodów albo gdy kończyła się zabawa. To była mieszanka strachu i frustracji. Ciągle powtarzała to samo, próbując wytłumaczyć dorosłym, co jej zdaniem zobaczyła.
Clara zbagatelizowała to jako nonsens. Przewróciła oczami, wróciła na leżak i zachowywała się tak, jakby cała sytuacja była niczym więcej niż dziecięcą wyobraźnią, która wymknęła się spod kontroli.
Ale Ariel nie odpuszczała. Sięgnęła po rękę matki i pociągnęła ją przez basen w stronę Clary. Ojciec podążył za nią, wciąż próbując zrozumieć, co się dzieje.
Kiedy dotarli do leżaka, Clara natychmiast wyglądała na zirytowaną. Kazała Ariel przestać.
Ale Ariel nalegała, że musi im to pokazać.
Tym razem matka jej nie poprawiała. Zamiast tego postanowiła dowiedzieć się, co dokładnie odkryła jej córka.
Poprosiła Ariela, aby wskazał dokładnie to, co miała na myśli.
Ariel nie wskazywała na oślep. Nie wskazywała na twarz Clary ani na jej ciało w ogóle. Jej mały palec powędrował w kierunku konkretnego punktu na przodzie kostiumu kąpielowego Clary, tuż nad jej brzuchem.
Wtedy coś się zmieniło.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
