„Przepraszam, czy wie pan, czy ktoś w pana okolicy ma doświadczenie w lotnictwie wojskowym? Kapitan pilnie poszukuje pilota”.
Laura rozejrzała się po domku. Dzieci. Rodziny. Ludzie niemający żadnej kontroli nad tym, co działo się trzydzieści pięć tysięcy stóp nad oceanem.
Przez chwilę przypomniała sobie przysięgę, którą sobie złożyła: nigdy więcej nie narazić się na utratę kogoś pod swoją opieką. Potem pojawiło się inne wspomnienie – starsze, głębsze, kształtowane latami służby: pilot nie zostawia ludzi w tyle.
Wzięła głęboki oddech. „Jestem pilotem”.
Pracownik mrugnął. „Przepraszam?”
Laura odpięła pas i wyprostowała się. Coś w niej natychmiast się zmieniło – postawa, głos – nie była już zmęczoną pasażerką, a oficerką. „Jestem pilotem myśliwca. Byłym pilotem Sił Powietrznych USA. Latałem F-16 przez lata”.
Szepty przetoczyły się przez otaczające siedzenia. Mężczyzna obok niej wpatrywał się w nią. „ Ty? ”
Laura tylko skinęła głową, wstała i ruszyła w stronę przodu samolotu – każdy krok przenosił ją z powrotem w przeszłość, którą przez lata próbowała pogrzebać.
Nie miała pojęcia, że za drzwiami kokpitu czekało coś więcej niż tylko awaria mechaniczna — ani że ktoś na tym pokładzie samolotu wiedział dokładnie, kim ona jest.
CZĘŚĆ 2 — Ktoś zrobił to celowo
Drzwi kokpitu otworzyły się, czując ostry zapach gorącej awioniki, stęchłej kawy i silnego napięcia. Kapitan Andrew Vance siedział blady i sztywny za sterami. Obok niego leżał nieprzytomny pierwszy oficer z maską tlenową przypiętą do twarzy.
Andrew spojrzał na podróżne ubranie Laury. „Masz doświadczenie w lotach wojskowych?”
„Tak, proszę pana. F-16 Falcons.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
