Spojrzałem na Victorię z niedowierzaniem. „Nie możesz tego tak kręcić”.
„Już to zrobiłam” – uśmiechnęła się Victoria, z przerażającym, beznamiętnym wyrazem twarzy. „Vanessa podpisała oświadczenie, w którym potwierdziła, że to młodsi pracownicy IT i koordynatorzy podróży zorganizowali defraudację. Zostali już zwolnieni i skierowani na policję. Julian pozostaje prezesem.”
Zwróciła wzrok na Artura. „A co do ciebie, Arturze. Twoja gałąź rodziny zawsze była utrapieniem. Odsuń się od tej dziewczyny, albo dopilnuję, żeby twój osobisty fundusz powierniczy rozsypał się w pył”.
Wiktoria odwróciła się na pięcie i wyszła, pozostawiając groźbę wiszącą w duszącym powietrzu.
Spojrzałem na dokumenty prawne. Zamrażali moje konta bankowe. Zamykali mnie na klucz od mojego własnego życia. Udało im się wrobić niewinnych młodszych pracowników, których nieumyślnie zdemaskowałem, zamieniając moją chwilę prawdy w masakrę niewinnych.
„Ona mnie pochowa” – wyszeptałem.
Artur podniósł zawiadomienie, przedarł je na pół i wrzucił do kosza na śmieci.
„Nie” – powiedział Arthur, odwracając się do mnie z ogniem w oczach, którego wcześniej nie widziałam. „To, co wydarzyło się na dole, to skandal, Claire. Ale to, co zaczyna się teraz, to wojna”.
Odmówiłem złamania.
Wiktoria chciała, żebym się wycofał, ukrył w cichym rozwodzie i pozwolił jej dalej rządzić swoim skradzionym królestwem. Ale popełniła jeden fatalny błąd w ocenie. Nie doceniła tych, których uważała za bezużytecznych.
Czterdzieści osiem godzin po eksplozji w sali konferencyjnej siedziałem w ciemnej, rozświetlonej neonami piwnicy podmiejskiej kawiarni. Naprzeciwko mnie siedziały trzy osoby: Marcus, młodszy technik IT, którego zwolniła Victoria; Sarah, koordynatorka podróży, która została wykorzystana jako kozioł ofiarny; i David, zwolniony księgowy śledczy.
„Zniszczyli nam kariery” – powiedział Marcus z goryczą, wpatrując się w swoją zimną kawę. „Vanessa wpakowała nas w kłopoty, żeby ratować własną skórę. Dlaczego mielibyśmy wam pomagać? To ty dałeś sygnał”.
„Bo tylko ja mogę wam przywrócić życie” – powiedziałem, pochylając się do przodu. Położyłem na stole oryginalny akt patentowy mojego ojca. „Oni nie tylko okradli firmę. Ukradli samą firmę. Muszę udowodnić, że Julian i Victoria aktywnie prali zyski, aby ukryć prawdziwą wartość tych akcji”.
Sarah spojrzała na dokument, szeroko otwierając oczy. „Jeśli włamiemy się z powrotem do komputera, żeby znaleźć ukryte rejestry, Victoria każe nas aresztować za szpiegostwo korporacyjne”.
„Nie, jeśli to autoryzuję” – głos Arthura rozbrzmiał echem, gdy schodził po schodach do piwnicy. Przysunął sobie krzesło obok mnie i rozpiął marynarkę. „Jako starszy członek zarządu oficjalnie wszczynam niezależne, wewnętrzne dochodzenie. Nie hakujesz. Pracujesz dla mnie”.
Przez następne dwa tygodnie piwnica kawiarni stała się naszą salą wojenną.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
