Anny nie było.
Coś poszło nie tak po dostawie.
Krwawienie.
Potem więcej krwawienia.
Następnie terminy medyczne, które James słyszał, lecz nie potrafił ich poprawnie powtórzyć.
Jej stan szybko się pogarszał.
„Jak cię nazwali?” zapytałem.
Tego właśnie nie mogłem zrozumieć.
James przełknął ślinę.
„Na początku tego nie zrobili”.
W trakcie naszej rozmowy wyszła pielęgniarka.
Przyłożyła podkładkę do piersi i patrzyła to na nas.
„Czy jesteś jego żoną?”
“Ja jestem.”
Skinęła głową delikatnie.
„Proszę pani, myślę, że to może pomóc.”
Czekałem.
„Kiedy wychodziła, zapytaliśmy ją, czy jest ktoś, do kogo moglibyśmy zadzwonić.”
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
„Nie była wtedy w pełni przytomna” – kontynuowała pielęgniarka. „Nie do końca. Ale ciągle powtarzała jedno imię”.
Spojrzała na Jamesa.
“Jego.”
Spojrzałam na niego.
James wpatrywał się w podłogę.
„Wciąż i ciągle” – powiedziała pielęgniarka. „Nic więcej”.
Jedenaście lat.
Anna wyszła za mąż za innego mężczyznę.
Zbudowałem nowe życie.
Został w nim porzucony.
A na końcu, jedynym imieniem, do którego mogła dotrzeć, było imię chłopca, któremu kiedyś powierzyła swoją przyszłość.
Moją pierwszą emocją prawdopodobnie powinna być zazdrość.
Nie było.
Pomyślałem o strachu.
Kobieta umierająca w samotności.
Nowo narodzona córka zaledwie kilka pokoi dalej.
Brak matki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
