— Czy Lily—
— Jeszcze nie pytaj o Lily.
— Dobrze.
— Muszę się z tobą zobaczyć.
Spotkaliśmy się tego samego popołudnia.
Przez trzynaście lat wyobrażałam sobie, że Carl jest gdzieś daleko i żyje innym życiem. Tymczasem znajdował się zaledwie czterdzieści minut drogi ode mnie, stojąc w cichym domu bez obrączki i bez rodzinnych fotografii.
Wyglądał szczuplej, niż go pamiętałam.
To on odezwał się pierwszy.
— Emily odziedziczyła to po mnie.
— Odziedziczyła po tobie tę zmianę genetyczną.
— Mam ten sam marker.
— Wiem.
— To ją zabiło, Liv.
— Nie wybrałeś swoich genów. To nie to samo, co powiedzieć, że ją zabiłeś.
Odwrócił wzrok.
— Co usłyszałeś, kiedy dostałeś wyniki?
— Że cokolwiek było w Emily, najpierw było we mnie.
— Więc uznałeś, że jej śmierć była twoją winą.
Jego milczenie było odpowiedzią.
— Odszedłeś, bo myślałeś, że twoja obecność tylko wszystko pogorszy.
— Na początku.
— A potem?
— Z czasem łatwiej było mi pozostać daleko, niż przyznać, że zniszczyłem wszystko.
— Nie zniszczyłeś wszystkiego w chwili, kiedy wyszedłeś z domu, Carl. Niszczyłeś to każdego roku, w którym decydowałeś się nie wracać.
Drgnął.
— Dlaczego zostawiłeś Lily?
— Za każdym razem, gdy na nią patrzyłem, widziałem Emily.
— To tłumaczy twój żal. Nie tłumaczy porzucenia żyjącej córki.
Jego oczy się zaszkliły.
— Bałem się, że ona też to ma. Sprawdzałem, czy oddycha, kiedy spała.
— Więc zostawiłeś mnie samą z tym strachem.
— Tak.
— A tata powiedział mi, że raz wróciłeś.
Carl skinął głową.
— Powiedział mi, żebym odszedł.
— I co potem?
— Odszedłem.
— Na kolejne dwanaście lat.
— Wiem.
— Co cię powstrzymało?
Spojrzał mi prosto w oczy.
— Ja.
Uwierzylam mu.
Ale Lily i ja nadal zapłaciłyśmy cenę za jego poczucie winy.
— Kiedy Lily pytała, dlaczego nie wracasz do domu, wiesz, co jej mówiłam?
Pokręcił głową.
— Mówiłam jej, że też cierpisz.
Jego oczy wypełniły się łzami.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
