„Zaprowadź dziewczynę na górę.”
Recepcjonistka nerwowo podeszła do przodu. „Panie Graves, za dwanaście minut rozpoczyna się posiedzenie zarządu”.
„Anuluj to.”
„Ale inwestorzy przylecieli z—”
„Anuluj wszystko”.
Nikt już potem nie protestował.
Ochroniarz, pan Benson, odprowadził nas do prywatnej windy. Stałam w kącie z plecakiem przyciśniętym do ciała, podczas gdy Nathaniel pozostał przy panelu sterowania, wpatrując się w moje odbicie w lustrzanej ścianie.
Nie sprawdził nawet, czy dziewięćset dolarów nadal znajduje się w jego portfelu.
To przeraziło mnie bardziej, niż gdyby oskarżył mnie o kradzież.
Winda jechała tak gładko, że mój żołądek ledwo to zauważył. Nad drzwiami migały cyfry – dwadzieścia siedem, trzydzieści cztery, czterdzieści jeden.
Nigdy nie byłem wyżej niż na piątym piętrze naszego bloku.
Kiedy drzwi w końcu się otworzyły, wszedłem do korytarza wyłożonego ciemnym drewnem, drogimi obrazami i oknami z widokiem na całe miasto. Samochody poruszały się w dole jak maleńkie zabawki. Rzeka błyszczała między wieżami w oddali.
Nathaniel zaprowadził mnie do ogromnego biura.
Jedna ściana była w całości wykonana ze szkła. Na innej znajdowały się półki wypełnione nagrodami, oprawionymi okładkami gazet i zdjęciami ważnych osób ściskających mu dłoń.
Jednak zdjęcie, które przykuło moją uwagę, było małe i częściowo ukryte za srebrnym zegarem.
Na zdjęciu Nathaniela stojącego obok młodszego mężczyzny o ciemnych włosach i szerokim uśmiechu.
Młodszy mężczyzna wyglądał dziwnie znajomo.
„Usiądź gdziekolwiek chcesz” – powiedział Nathaniel.
Wybrałem skraj skórzanej sofy, ale plecak trzymałem na kolanach.
Położył portfel na biurku.
Dopiero wtedy otworzył.
Nic nie policzył.
Zamiast tego wyjął czarną wizytówkę, którą widziałem wcześniej, i odwrócił ją. Na odwrocie widniał napis wyblakłym niebieskim atramentem.
Nathaniel przeczytał to w milczeniu.
Zacisnął palce na karcie.
„Gdzie dokładnie znalazłeś ten portfel?” zapytał.
„Pod ławką autobusową na Aldridge Street.”
„O której godzinie?”
„Trochę po jedenastej.”
„Widziałeś kogoś w pobliżu?”
Pokręciłem głową. „Po drugiej stronie ulicy był jakiś mężczyzna, ale nie wiem, czy mnie widział”.
Wzrok Nathaniela wyostrzył się. „Jak wyglądał?”
„Miał na sobie szary płaszcz. Miał bliznę w okolicy brody.”
Pan Benson natychmiast sięgnął po radio przypięte do paska.
Nathaniel podniósł jedną rękę.
“Jeszcze nie.”
Strażnik zawahał się, a potem opuścił broń.
Nathaniel obszedł biurko i usiadł na krześle naprzeciwko mnie.
„Ruby, czy mogę zobaczyć nakaz eksmisji?”
Nie chciałam mu tego dawać.
To był dowód na to, że nasz gospodarz traktuje sprawę poważnie. Mama powiedziała mi, żebym nigdy go nie zgubił, bo musi go pokazać w biurze nieruchomości.
Ale coś w głosie Nathaniela kazało mi powoli je wyciągnąć.
Różowy papier był pomarszczony w miejscu, gdzie został zgięty w moim plecaku.
Nathaniel trzymał go ostrożnie.
Jego wzrok powędrował w dół nadruku, aż dotarł do imienia mojej matki.
**Elena Hart.**
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
