Papier zaczął drżeć w jego dłoni.
„Nazwisko twojej matki zawsze brzmiało Hart?”
“Tak.”
„Czy ona kiedykolwiek była mężatką?”
“NIE.”
„Czy kiedykolwiek wspominała o kimś o imieniu Daniel?”
Moje serce podskoczyło.
Danielu.
Słyszałem to nazwisko kiedyś.
Lata wcześniej, kiedy miałem gorączkę, mama zasnęła przy moim łóżku. Trzymała w rękach stare zdjęcie. Kiedy zapytałem, kim jest mężczyzna na zdjęciu, wyrwała mi je i powiedziała, że to ktoś, kogo kiedyś znała.
Widziałem to imię napisane na odwrocie.
Danielu.
„Myślę, że tak” – przyznałem.
Nathaniel pochylił się do przodu.
„Co ona powiedziała?”
„Nic ważnego.”
“Rubin.”
Jego ton był łagodny, ale wyczuwało się w nim desperację.
Spojrzałem na zdjęcie umieszczone za zegarem.
„Czy to Daniel?”
Nathaniel się odwrócił.
Przez kilka sekund nie mógł mówić.
„Tak” – powiedział w końcu. „To był mój młodszy brat”.
Był.
Słowo ciężko zapadło w pamięć.
„Co mu się stało?” zapytałem.
Nathaniel znów na mnie spojrzał.
„Zmarł dwanaście lat temu”.
Zacisnęłam dłonie na paskach plecaka.
Dwanaście lat.
Ten sam numer, który, jak mu się zdawało, nosiłem w sobie jako tajemnicę.
Nathaniel wstał i podszedł do półek. Podniósł srebrny zegar i wyciągnął zza niego zdjęcie.
Potem mi to podał.
Młodszy mężczyzna miał gęste, ciemne włosy, łagodne oczy i krzywy uśmiech.
Znałem ten uśmiech.
Widziałem to każdego ranka, gdy patrzyłem w lustro w łazience.
Nathaniel obserwował moją twarz.
„Rozpoznajesz go.”
„Widziałem inne zdjęcie.”
“Gdzie?”
„Moja mama trzyma je w pudełku na przybory do szycia pod łóżkiem.”
Nathaniel odwrócił się tak nagle, że myślałem, że upadnie.
Oparł jedną rękę o biurko.
Pan Benson zrobił krok w jego stronę. „Proszę pana?”
“Nic mi nie jest.”
Ale tak nie było.
Jego ramiona unosiły się i opadały, gdy usiłował zapanować nad oddechem.
Spojrzałem jeszcze raz na zdjęcie.
„Czy Daniel był moim ojcem?”
Pytanie wyrwało mi się z głowy, zanim zdążyłam je powstrzymać.
W biurze zapadła cisza.
Nathaniel powoli zwrócił się w moją stronę.
“Nie wiem.”
To nie była odpowiedź, jakiej oczekiwałem.
Ale to było uczciwe.
Zanim ktokolwiek z nas zdążył się odezwać, ktoś gwałtownie zapukał do drzwi.
Kobieta weszła nie czekając.
Miała około pięćdziesiątki, była wysoka i elegancka, miała na sobie kremowy kostium i perłowe kolczyki. Jej ciemne włosy były upięte w idealny kok. Wyglądała, jakby pasowała do każdego luksusowego pokoju, do którego wchodziła.
„Nathaniel, co się dzieje?” – zapytała. „Tablica jest na dole, budynek jest zamknięty, a ochrona odmawia wyjaśnień”.
Wtedy mnie zobaczyła.
Kolor zniknął z jej twarzy.
Reakcja trwała mniej niż sekundę, ale Nathaniel ją zauważył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
