Ja też.
„Margaret” – powiedział powoli – „to jest Ruby Hart”.
Dłoń kobiety zacisnęła się na skórzanej teczce, którą niosła.
“Jeleń?”
„Moją matką jest Elena Hart” – powiedziałem.
Margaret patrzyła na mnie.
Nie ze zdziwieniem.
Z uznaniem.
Nathaniel stanął między nami.
„Znasz to imię.”
„Już to słyszałem”.
“Gdzie?”
Wzrok Margaret powędrował w stronę zawiadomienia o eksmisji.
„Denerwujesz dziecko.”
„Odpowiedz mi.”
Łagodność w głosie Nathaniela zniknęła.
Margaret położyła teczkę na biurku.
„Dawno temu Daniel znał pewną kobietę. Elena mogła mieć na imię.”
„Mogło być?”
„To było dawno temu”.
Nathaniel wziął do ręki stare zdjęcie.
„Ruby mówi, że Elena zachowała zdjęcie Daniela.”
Usta Margaret rozchyliły się.
Nie wydobywał się żaden dźwięk.
„Mówi też, że ma osiem lat” – kontynuował Nathaniel. „Daniel zmarł dwanaście lat temu, co oznacza, że Elena utrzymywała z nim kontakt przez co najmniej cztery lata, zanim urodziła się Ruby”.
Wyraz twarzy Margaret uległ zmianie.
To było subtelne.
Za szybko, żebym to zrozumiał.
Ale później rozpoznałem, czym to było.
Obliczenie.
„To niczego nie dowodzi” – powiedziała.
„Nie” – odpowiedział Nathaniel. „Ale twoja twarz tak”.
Margaret wyprostowała się. „Uważaj”.
“Dlaczego?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
