„Ponieważ smutek może sprawić, że ludzie zobaczą to, co chcą zobaczyć”.
Nathaniel podszedł bliżej.
„Strach może sprawić, że ludzie ujawnią to, co tak ciężko ukrywali”.
Drzwi biura otworzyły się ponownie.
Tym razem weszło dwóch strażników, a za nimi recepcjonistka.
„Proszę pana” – powiedział pan Benson – „mężczyzna na dole twierdzi, że ma pilną sprawę dotyczącą dziewczyny”.
Poczułem ucisk w żołądku.
„Jaki mężczyzna?” zapytał Nathaniel.
Recepcjonistka przełknęła ślinę.
„Pan Calvin Mercer.”
Natychmiast rozpoznałem to nazwisko.
„On jest naszym gospodarzem.”
Spojrzenie Nathaniela powędrowało w stronę zawiadomienia o eksmisji.
Na dole kartki wydrukowano imię i nazwisko zarządcy nieruchomości.
**Calvin Mercer.**
„Przyprowadź go” – powiedział Nathaniel.
Margaret zrobiła krok naprzód. „To niepotrzebne”.
Nathaniel spojrzał na nią.
“Dlaczego?”
„Mówię po prostu, że nie ma powodu, aby zamieniać problem mieszkaniowy dziecka w kryzys korporacyjny”.
„Stało się to dla mnie kryzysem korporacyjnym, gdy zauważyłem, że jako właściciel wymieniona jest firma Graves Properties”.
Twarz Margaret stwardniała.
Nathaniel podniósł różowe zawiadomienie.
„Nigdy nie autoryzowałem zakupu budynku Aldridge”.
„Tym zajmujemy się poprzez przejęcia”.
„Przewodniczę procesowi przejęć”.
Margaret nic nie powiedziała.
Obaj strażnicy wymienili spojrzenia.
Nathaniel zwrócił się do pana Bensona.
„Wyciągnij wszystkie dokumenty związane z tą nieruchomością. Umowy, przelewy, raporty z inspekcji, zapisy dotyczące płatności – wszystko.”
„Tak, proszę pana.”
„Nikt nie uzyska dostępu do sieci budynku, dopóki nie przybędzie nasz zespół prawny”.
Głos Margaret stał się ostrzejszy. „Nie można zamrozić całej korporacji z powodu teorii”.
„Mogę zamrozić moją korporację z dowolnego powodu.”
„Twoja korporacja?” powtórzyła. „Wydaje się, że zapominasz, że nasz rodzinny trust jest właścicielem…”
„Niczego nie zapominam.”
Słowa te rozbrzmiały w całym pomieszczeniu.
Kilka minut później do środka wprowadzono Calvina Mercera.
W biurze Nathaniela wydawał się znacznie mniejszy niż stojąc na korytarzu przed naszym mieszkaniem.
W domu pan Mercer zawsze nosił tanie brązowe garnitury i pachniał dymem papierosowym. Dziś jednak miał na sobie ciemny, szyty na miarę płaszcz. Jego siwe włosy były starannie uczesane, a złoty zegarek na nadgarstku wyglądał na droższy niż cokolwiek w całym naszym budynku.
Zatrzymał się natychmiast, gdy mnie zobaczył.
Jego twarz stała się pozbawiona wyrazu.
Wtedy jego wzrok powędrował do zawiadomienia o eksmisji, które trzymał w ręku Nathaniel.
„Panie Graves” – powiedział ostrożnie – „sądzę, że zaszło nieporozumienie”.
Nathaniel wskazał na krzesło znajdujące się naprzeciwko jego biurka.
“Siedzieć.”
Pan Mercer posłuchał.
Margaret pozostała przy oknie, zupełnie nieruchoma.
Nathaniel położył przed sobą różową notatkę.
„Dlaczego Graves Properties eksmituje Elenę Hart?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
