Pan Mercer poprawił kołnierzyk.
„Budynek został przeznaczony do przebudowy.”
„Kto to autoryzował?”
„Musiałbym przejrzeć dokumentację”.
„Wydałeś zawiadomienie.”
„Zarządzam wieloma nieruchomościami.”
„Pamiętasz tego lokatora.”
Pan Mercer spojrzał na mnie.
“NIE.”
„To kłamstwo” – powiedziałem.
Wszyscy dorośli w pokoju spojrzeli na mnie.
Mój głos się załamał, ale kontynuowałem.
„Byłeś w naszym mieszkaniu trzy razy w zeszłym miesiącu. Powiedziałeś mamie, żeby wyjechała z miasta, zanim sytuacja się pogorszy”.
Twarz pana Mercera się napięła.
Oczy Nathaniela stały się lodowate.
„Jakie rzeczy?”
„Nigdy tego nie powiedziałem.”
„Tak, powiedziałeś” – upierałem się. „Mówiłeś, że niektóre rodziny są bezpieczniejsze, kiedy znikają po cichu”.
Margaret odwróciła się od okna.
Pan Mercer spojrzał na nią.
To było tylko spojrzenie.
Ale Nathaniel to dostrzegł.
Obszedł biurko i stanął tuż przed właścicielem.
„Dlaczego spojrzałeś na Margaret?”
„Nie zrobiłem tego.”
Nathaniel pochylił się bliżej.
„Jeśli jeszcze raz mnie okłamiesz, dopilnuję, żeby każda transakcja finansowa, jaką przeprowadziłeś w ciągu ostatnich dwudziestu lat, została zbadana przez federalnych śledczych”.
Pan Mercer przełknął ślinę.
„Postępowałem zgodnie z instrukcjami”.
„Czyje instrukcje?”
Cisza.
Głos Nathaniela stał się cichszy.
„Kalwin.”
Pan Mercer znów spojrzał na mnie.
Po raz pierwszy zobaczyłem strach w jego oczach.
Nie boję się Nathanaela.
Strach przed osobą, która wydała mu te instrukcje.
„Nie mogę o tym rozmawiać przy dziecku”.
„Groziłeś jej matce w obecności dziecka”.
„Nikomu nie groziłem”.
Nathaniel uderzył dłonią w biurko.
Ten dźwięk sprawił, że podskoczyłem.
„Kto nakazał eksmisję?”
Pan Mercer wzdrygnął się.
Margaret w końcu przemówiła.
„To już zaszło wystarczająco daleko”.
Nathaniel się odwrócił.
„Naprawdę?”
„Przesłuchujesz pracownika bez pomocy prawnej”.
„On nie jest pracownikiem”.
„Zarządza jedną z naszych nieruchomości.”
„Jeden, o którym nie wiedziałem, że należy do nas”.
Margaret zacisnęła usta.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
