Nathaniel patrzył na nią przez kilka sekund.
Następnie sięgnął po telefon służbowy.
„Wyślijcie naszego prawnika i szefa bezpieczeństwa wewnętrznego na górę”.
Pan Mercer gwałtownie wstał.
„Powinienem wyjść.”
Strażnicy zablokowali drzwi.
Nathaniel nie podniósł głosu.
“Usiąść.”
Gdy pan Mercer wrócił na krzesło, nogi zdawały się słabnąć.
Nadal trzymałem w ręku stare zdjęcie Daniela.
Mój kciuk dotknął rogu i zauważyłem coś dziwnego.
Tekturowe podłoże zaczęło się odklejać.
Za fotografią znajdowała się jeszcze jedna kartka papieru.
„Nathanielu” – powiedziałem cicho.
Spojrzał na mnie.
„Coś jest w środku.”
Wziął ramkę z moich rąk i ostrożnie zdjął jej podszewkę.
Drugie zdjęcie położono na biurku.
Na tym zdjęciu Daniel stoi pod drzewem wiśniowym, a obok niego jest młoda kobieta.
Moja matka.
Wyglądała młodziej, ale nie dało się jej pomylić.
Daniel objął ją jedną ręką.
Oboje się uśmiechali.
Nathaniel obrócił zdjęcie.
Na odwrocie Daniel napisał sześć słów.
**Nasza córka będzie miała na imię Ruby.**
W pokoju zapadła całkowita cisza.
Słyszałem cichy szum klimatyzatora.
Nathaniel wpatrywał się w wiadomość.
Jego twarz skrzywiła się na pół sekundy, zanim zdołał ją znieruchomieć.
„Daniel o niej wiedział” – wyszeptał.
Margaret podeszła bliżej. „To zdjęcie mogło zostać przerobione”.
Nathaniel spojrzał na nią z niedowierzaniem.
„Na odwrocie jest pismo Daniela.”
„To nie dowodzi, że dziecko jest jego.”
„Nie” – powiedział. „Wystarczy test DNA”.
Ten wyrok zmienił wszystko.
Oddech pana Mercera stał się głośniejszy.
Palce Margaret zacisnęły się na spódnicy.
Nathaniel zauważył obie reakcje.
„Więc to cię przeraża” – powiedział.
„Nikt się nie boi” – odpowiedziała Margaret.
„W takim razie nie będziesz miał nic przeciwko.”
„Do czego?”
„Kompletne śledztwo w sprawie śmierci Daniela, zaginięcia Eleny, zakupu tej nieruchomości i wszystkich płatności dokonanych na rzecz Calvina Mercera”.
Pan Mercer ponownie poderwał się na nogi.
„Zapłacono mi, żebym trzymał ją z daleka!”
Słowa wyrwały mu się z ust, zanim zdążył je powstrzymać.
Wszyscy zamarli.
Twarz Nathaniela stała się grobowo spokojna.
„Przez kogo zapłacone?”
Usta pana Mercera otworzyły się, ale zdawało się, że nie może oddychać.
Margaret spojrzała na niego z ostrzeżeniem w oczach.
Spojrzał na nią i na Nathaniela.
Następnie powoli sięgnął pod płaszcz.
Strażnicy natychmiast ruszyli do przodu, ale pan Mercer podniósł obie ręce.
„To tylko koperta.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
