Pan Mercer otarł pot z górnej wargi.
„Miałem tylko dostarczać wiadomości.”
„Jakie wiadomości?”
„Aby przekonać Elenę do odejścia”.
„A kiedy odmówiła?”
„Złożyłem raport.”
„Do Margaret?”
Spojrzał na nią.
“Tak.”
Spokój Margaret w końcu się załamał.
„Ty żałosny tchórzu.”
Pan Mercer wzdrygnął się.
Adwokat Nathaniela cicho dał znak funkcjonariuszom ochrony, żeby podeszli bliżej.
Wtedy Margaret spojrzała na mnie.
Jej wyraz twarzy nie był pełen nienawiści.
To byłoby łatwiejsze.
Zamiast tego spojrzała na mnie, jakbym była błędem księgowym, który powinien zostać naprawiony lata temu.
„Nigdy nie powinieneś był przynosić tu tego portfela” – powiedziała.
Skurczyłem się, opierając o sofę.
Nathaniel natychmiast stanął między nami.
„Nie będziesz z nią rozmawiał.”
Margaret zaśmiała się raz, gorzko.
„Nadal nie rozumiesz.”
„To wyjaśnij to.”
Spojrzała na portfel leżący na biurku.
„Ten portfel nigdy nie został zgubiony.”
Twarz Nathaniela uległa zmianie.
Spojrzałem na nią.
“Co?”
Margaret zwróciła się w stronę pana Mercera.
„Kazano ci zostawić to pod ławką.”
Odpowiedzią było milczenie pana Mercera.
Nathaniel podniósł portfel.
„Ty to zasadziłeś?”
Margaret uśmiechnęła się lekko.
„Nie wszystko, co się tam znajdowało, należało do ciebie.”
Nathaniel ponownie otworzył portfel.
Zabrał pieniądze, karty i dokumenty tożsamości.
Następnie znalazł wąską, ukrytą kieszeń pod podszewką.
W środku znajdował się mały srebrny klucz.
Nie zauważyłem tego.
On też nie.
Na metalu wygrawerowano numer.
**317.**
Wzrok Nathaniela powędrował w stronę czarnej wizytówki.
Odwrócił ją.
Pod wyblakłym, niebieskim napisem widniał ciąg liczb.
Adres banku.
Prywatny skarbiec.
„Co to jest?” zapytał.
Margaret spojrzała w stronę zamkniętych drzwi.
„Błąd, który powinien pozostać ukryty”.
Nathaniel oddał klucz swemu prawnikowi.
„Dowiedz się, co otwiera.”
Prawnik natychmiast odsunął się, żeby wykonać telefon.
Spokój Małgorzaty zniknął.
„Nie możesz uzyskać dostępu do tego pola.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
