Elena spojrzała na mnie. „Mara, potrzebujesz szpitala”.
„Najpierw muszę zabezpieczyć dowody.”
„Masz już dość.”
„Nie” – powiedziałem, patrząc, jak Daniel nalewa sobie kolejnego drinka. „Chcę, żeby im było wygodnie. Chcę, żeby im było głupio”.
Więc pozwoliliśmy im mówić.
Victor otworzył teczkę na stole. „Jutro rano składamy dokumenty dotyczące kontroli kryzysowej. Daniel zostaje pełniącym obowiązki powiernika. Celeste potwierdza, że Mara była niestabilna emocjonalnie”.
Celeste westchnęła teatralnie. „Ta dziewczyna zawsze była krucha”.
Prawie się roześmiałem.
Kruchy.
W wieku dwudziestu trzech lat przejęłam logistyczne imperium mojego ojca po udarze. W wieku dwudziestu sześciu lat zeznawałam w sądzie federalnym przeciwko senatorowi, który uważał, że prywatne kontrakty frachtowe to jego prywatny portfel. W wieku dwudziestu ośmiu lat wyszłam za mąż za Daniela, ponieważ wierzyłam, że urok może przerodzić się w dobroć.
To był mój jedyny głupi błąd.
Daniel pochylił się w stronę Victora. „A intercyza?”
„Zniknie, jeśli umrze w ciąży” – powiedział Victor. „Dziedziczenie następuje na mocy klauzuli o dziecku, ale bez żywego spadkobiercy Daniel kwestionuje kontrolę”.
Celeste strzepnęła popiół do kryształowej misy mojej babci. „Bałagan, ale opłacalny”.
Elena zamroziła wideo i spojrzała na mnie. „Zaplanowali też dziecko i nie uwzględnili tego w równaniu”.
Coś zimnego osiadło we mnie. Zimniejszego niż śnieg. Czystszego niż wściekłość.
„Wyślij ten klip detektywowi Ramosowi” – powiedziałem. „I sędziemu Ainsleyowi”.
Elena uniosła brwi. „Sędzia?”
„Ona jest winna mojemu ojcu trzy przysługi i nienawidzi mężczyzn, którzy fałszują poprawki do powiernictwa”.
W szpitalu pielęgniarki się mną opiekowały, a policja stała za moimi drzwiami. Miałam skręconą kostkę. Dwa żebra stłuczone. Serce dziecka biło mocno i gwałtownie.
Detektyw Ramos wszedł do środka tuż po północy.
Podniósł woreczek na dowody, w którym był mój pierścionek. „Znaleźliśmy to w domku”.
„Daniel mi to zabrał.”
„Mówi, że rzuciłaś nim w niego, gdy miał załamanie nerwowe.”
Uśmiechnęłam się. „Zapytaj go, dlaczego moja krew jest pod kamieniem”.
Ramos przyjrzał mi się uważnie. „Pani Vale, ile ma pani dowodów?”
Obróciłem tablet w jego stronę.
Głos Daniela wypełnił pomieszczenie.
„Ona nie wytrzyma nawet dwudziestu minut”.
Ramos zacisnął szczękę.
Powiedziałem: „Wystarczająco, żeby ich zniszczyć prawnie. Ja też wolałbym więzienie”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
