„Nie. Nie możesz robić ze mnie złego faceta, bo nie mogę cię ciągle chronić”.
Pamiętam, jak szepnęłam: „Miałam 18 lat”.
„A teraz masz 38 lat. Czas, żebyś powiedziała mu prawdę”.
Po czym się rozłączyła.
Potem wysłała jedną wiadomość.
„Powiedz mu przed spotkaniem. Jeśli tego nie zrobisz, ja to zrobię. Mówię poważnie”.
Oczywiście, że nie. Powiedziałem sobie, że blefuje i że uspokoi się.
Powtarzałem sobie, że zniszczyłbym zbyt wiele istnień, i po co? Jakie to teraz ma znaczenie?
Zrobiłem więc to, co robiłem przez 20 lat. Nic.
Teraz, siedząc naprzeciwko nich przy brunchu, co chwila zerkałem na drzwi, niemal spodziewając się, że pojawi się Sharleen.
Nigdy tego nie zrobiła.
Tak czy inaczej, zamieniliśmy kilka słów i po brunchu pojechaliśmy do szkoły.
Budynek wyglądał na mniejszy, niż go zapamiętałem, i jakoś smutniejszy, jakby skurczył się pod ciężarem lat. Dąb jednak wciąż tam stał, ogromny i uparty, z grubymi korzeniami pod ziemią.
„To jest to” – powiedział Marcus.
Kennedy zaśmiał się pod nosem. „Naprawdę myśleliśmy, że zapamiętamy dokładnie to miejsce?”
„Mieliśmy system” – powiedziała Amelia.
Drew rozejrzał się. „Czy system był oparty na alkoholu?”
„Zdecydowanie” – powiedziała Tasha.
Przez jakiś czas kopanie było wręcz zabawne. Kłóciliśmy się o zabytki, oskarżaliśmy się nawzajem o słabą pamięć, brudziliśmy sobie ubrania i wracaliśmy do rytmu wspólnej młodości.
Marcus ciągle narzekał na plecy. Amelia robiła zdjęcia.
Kennedy i Drew wymienili się łopatami. Stałem tam z ziemią pod paznokciami i słońcem bijącym w oczy, czując ten niebezpieczny ból nostalgii.
Wtedy łopata uderzyła w metal.
Dźwięk zabrzmiał ostro i ostatecznie.
Wszyscy zamarli.
„Czekaj” – powiedziała Amelia. „Czekaj, czekaj, czekaj”.
Wszyscy padliśmy na kolana wokół dziury jak dzieci na poszukiwaniu skarbów. Marcus strzepnął ziemię. Drew wyciągnął pudełko obiema rękami.
To była ta sama metalowa obudowa, teraz zardzewiała, a jej krawędzie zostały zniszczone przez czas.
„Nie ma mowy” – szepnęła Tasha.
Przez jedną głupią, idealną sekundę znowu mieliśmy 18 lat.
Kennedy zaśmiał się. „Otwórz”.
Marcus podważył zatrzask ostrzem łopaty, aż puścił. Pokrywa uniosła się z jękiem.
W środku było nasze stare życie.
Bransoletki, listy, zdjęcia i ta głupia serwetka. Amelia wydała z siebie dźwięk, który był trochę śmiechem, trochę szlochem, gdy zobaczyła zdjęcie z balu maturalnego.
Drew podniósł płytę CD i powiedział: „To była cała moja osobowość”.
Tasha znalazła notatkę, którą napisała do siebie i powiedziała: „O nie, byłam nie do zniesienia”.
Potem zobaczyłem coś, co wydawało się nie na miejscu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
