„Nie” – powtórzył, tym razem głośniej, jakby siła głosu mogła zmienić fakty. „Nie, to nie może… Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Bo Amelia była moją przyjaciółką” – krzyknęłam nagle, a słowa same wyrwały mi się z gardła. „Bo byłam zawstydzona i przerażona. Bo moja matka powiedziała, że jeden głupi pijacki błąd nie musi zrujnować nam życia. Ty i Amelia kochacie się, a ja nie mogłam znieść myśli, że to ja jestem dziewczyną, która to wszystko zniszczyła”.
Amelia parsknęła śmiechem. „Za późno na to”.
Drew zaklął pod nosem.
Tasha wyglądała na chorą.
Marek powiedział: „Jezu Chryste”.
Kennedy przeczesał włosy obiema rękami. „Rodziłaś moje dziecko?”
Skinęłam głową, płacząc jeszcze mocniej. „Tak”.
“I nigdy mi nie powiedziałeś?”
“NIE.”
Wtedy Amelia zwróciła się do mnie i nigdy nie zapomniałem jej twarzy.
“Byłaś jedną z moich druhen na naszym ślubie.”
Otworzyłem usta, ale nic nie powiedziałem.
„Cały czas udawałeś mojego przyjaciela, a jednocześnie wbijałeś mi nóż w plecy?” zapytała.
“To nie to…”
„Nie, nie możesz decydować, co to jest”
Tasha stanęła między nami trochę. „Amelia…”
„Nie” – warknęła Amelia. „Nie. Nie uspokajaj mnie. Spał z moją przyjaciółką, a ona urodziła mu dziecko, a wy wszyscy tu stoicie i zachowujecie się, jakby to była jakaś tragiczna, mała zagadka”.
Kennedy wyglądał, jakby miał zwymiotować. „Amelia, przysięgam na Boga, nie wiedziałem”.
Odwróciła się do niego. „Wierzę ci, ale i tak zdradziłeś mnie z moją przyjaciółką”.
Marcus kopnął ziemię. „Więc całe to spotkanie było ustawione?”
Drew spojrzał gniewnie na notatkę. „Sharleen zrobiła to celowo”.
„Dobrze” – odparła Tasha. „Może ktoś musiał”.
Marcus spojrzał na nią. „Mówisz poważnie?”
„Tak” – powiedziała. „To powinno było wyjść na jaw lata temu”.
Drew pokręcił głową. „A może poradziłaby sobie bez niszczenia życia wszystkich pod drzewem”.
Kennedy osunął się na trawę, jakby jego nogi odmówiły posłuszeństwa.
Powiedział cicho: „19 lat”.
Spojrzałem na niego. Naprawdę na niego spojrzałem.
Najpierw nie był zły. On przeżywał żałobę. Żałował córki, której nigdy nie poznał ani nie wychował.
„Przepraszam” – wyszeptałem.
Zaśmiał się gorzko. „Co mam z tym zrobić?”
Marcus rozłożył ręce. „Nie mogę tego zrobić”.
Odszedł w stronę parkingu, nie mówiąc już ani słowa.
Tasha mocno skrzyżowała ramiona. „Gdzie jest Sharleen?”
Otarłam twarz i sięgnęłam do torebki po telefon. Była tam jedna nieprzeczytana wiadomość od niej, wysłana tuż po wyjściu z brunchu.
„Kiedy skończysz, przyjdź do starego domu mojej matki. Mówiłem ci, że wiem, gdzie ona jest”.
Amelia wpatrywała się w ekran, gdy im go pokazałem.
„Co to znaczy?” zapytała. „Jest coś jeszcze?”
Skinąłem głową. „Ona zna rodzinę adopcyjną”.
Kennedy wstał tak szybko, że pudełko się przewróciło. „W takim razie idziemy”.
Amelia znów się zaśmiała, ostro i drżąco. „Oczywiście, że jedziemy. Po co teraz przestawać?”
Kiedy tam dotarliśmy, Sharleen siedziała na ganku starego domu swojej zmarłej matki, jakby czekała na burzę, którą sama wywołała.
Wstała, kiedy nas zobaczyła. Jej wzrok najpierw powędrował w moją stronę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
