„Narodowy Medal Sztuki?”
„Dwa lata temu. Byłeś zaproszony. Nie przyszedłeś.”
„Myślałem, że to jakaś impreza firmowa. Jakaś ceremonia dla pracowników muzeum. Nie wiedziałem, że to…”
Urwał i rozejrzał się po moim biurze, jakby widział je po raz pierwszy.
„To twoje biuro. Masz gabinet narożny.”
„Mam biuro dyrektora wykonawczego. Tak.”
„Ale nigdy tego nie powiedziałeś. Nigdy mi nie powiedziałeś, że tu rządzisz.”
Mówiłam ci, że cztery lata temu zostałam mianowana dyrektorem wykonawczym. Powiedziałaś: „Super. O, więc teraz jesteś kimś w rodzaju menedżera?”. Powiedziałam, że jestem dyrektorem naczelnym muzeum. Powiedziałaś: „Świetnie, siostro” i zmieniłaś temat na sprawę, nad którą pracowałaś.
Derek ciężko usiadł.
„Nie pamiętam tego.”
„Wiem, że nie. W tym tkwi problem.”
Siedzieliśmy w milczeniu.
Przez moje okno widziałem Pomnik Waszyngtona oświetlony na tle nocnego nieba. Turyści przechadzali się po Mallu, maleńkie postacie w ciemności.
„Rebecca powiedziała, że cię nie widzę” – powiedział w końcu Derek. „Powiedziała, że jestem protekcjonalny i lekceważący. Że traktuję cię, jakbyś był gorszy ode mnie”.
„Tak.”
„Nie mam takiego zamiaru.”
„To nie znaczy, że boli mniej.”
Potarł twarz.
„Jesteś mądrzejszy ode mnie. Zawsze taki byłeś. Studiowałeś na Yale. Zdobyłeś doktorat. Osiągnąłeś to wszystko. A ja po prostu… Chyba potrzebowałem, żebyś odniósł mniejszy sukces ode mnie, żebym czuł się dobrze z własną karierą”.
Zaskoczyła mnie jego szczerość.
„Derek—”
„Nie usprawiedliwiam się. Po prostu próbuję to zrozumieć. Kiedy byliśmy dziećmi, zawsze byłeś tym mądrym, utalentowanym. Mama i tata ciągle mówili o twoim potencjale. A potem zacząłeś pracować w muzeum i pomyślałam… Pomyślałam, że wybrałeś coś spokojniejszego, coś, co nie będzie mi zagrażać”.
„Wybrałam coś, co kocham”.
„Wiem. I stworzyłeś coś niesamowitego. Zamiast to świętować, umniejszyłem to, bo było to łatwiejsze niż przyznanie, że moja młodsza siostra mnie przewyższyła”.
Spojrzał na mnie.
„Rebecca ma prawo przełożyć ślub. Nie jestem gotowy na małżeństwo, jeśli nie widzę wyraźnie nawet własnej siostry”.
„Mógłbyś się uczyć” – powiedziałem. „Mógłbyś zacząć zadawać pytania. Mógłbyś odwiedzić moją pracownię, poznać moich kolegów, zrozumieć, czym się zajmuję”.
„Chciałbyś tego? Po tym wszystkim?”
Zastanowiłem się nad tym.
Czy chciałam Dereka w moim życiu zawodowym? Czy chciałam ryzykować, że będzie mnie nadal źle rozumiał lub bagatelizował?
Ale on był moim bratem, jedynym rodzeństwem, jakie miałem. I po raz pierwszy wydawał się chętny, żeby naprawdę spróbować.
„Tak” – powiedziałem. „Chciałbym tego”.
“Dobra.”
Wstał.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
