„Hej, opowiedz mi o jutrzejszej nocy, o tym szczycie. Co robisz?”
Więc mu powiedziałem.
Opowiedziałem mu o Międzynarodowym Szczycie Dyrektorów Muzeów, o przyjęciu w Galerii Narodowej, o znaczeniu dyplomacji kulturalnej w coraz bardziej podzielonym świecie. Opowiedziałem mu o dyrektorach, których będę gościł, panelach, które będę moderował, o oświadczeniu, które opublikujemy w sprawie współpracy muzeów w zakresie badań nad zmianami klimatu.
On posłuchał.
Naprawdę słuchałem.
„Czy mogę przyjść?” zapytał.
„Na przyjęcie jutro?”
„Zaproszenie jest przeznaczone wyłącznie dla przedstawicieli rządu i liderów kultury”.
„Rebecca mogłaby mnie przyjąć jako swojego gościa, jeśli nadal będzie ze mną rozmawiać”. Zrobił pauzę. „Chcę zobaczyć cię w twoim żywiole. Chcę zobaczyć, co przegapiłem”.
Zastanowiłem się nad tym.
„Zapytam w biurze protokołu. Jeśli wyrażą zgodę, możesz przyjść.”
“Dziękuję.”
Odszedł.
Przez kolejną godzinę siedziałem w biurze, kończąc e-maile i przeglądając notatki na jutrzejsze przyjęcie.
O godzinie 21:00 zadzwonił mój telefon.
„Cześć” – powiedziała. „Mam nadzieję, że to w porządku, że dzwonię”.
„Wszystko w porządku.”
„Derek powiedział mi, że był u ciebie. Powiedział, że było ciężko, ale dobrze.”
„Było jedno i drugie.”
„Zapytał, czy zabiorę go jutro na przyjęcie jako moją partnerkę, chociaż już nie jesteśmy zaręczeni.”
Zaśmiała się cicho.
„Myślę, że on się stara.”
„Tak. Czy to potrwa, to już inna kwestia.”
„Prawda. Ale powiedziałem mu, że go zabiorę. Pod jednym warunkiem: musi przeczytać całą twoją biografię w internecie. Każdą publikację, każdy projekt, każdą nagrodę. Musi naprawdę wiedzieć, kim jesteś, zanim wejdzie na to wydarzenie”.
„Czy się zgodził?”
„Właśnie czyta. Zadzwonił do mnie dwadzieścia minut temu, żeby zapytać, czy naprawdę zeznawałeś przed Kongresem. Powiedziałem mu, żeby czytał dalej”.
Uśmiechnąłem się wbrew sobie.
„Dziękuję, Rebecco. Za to, że go popychałaś.”
„Dziękuję, że mnie nie nienawidzisz. Wszedłem do twojego muzeum z myślą, że robię ci przysługę, doceniając twoje miejsce pracy. Jestem zażenowany.”
„Nie wiedziałeś. Teraz już wiesz.”
„Teraz tak” – zgodziła się. „Do zobaczenia jutro wieczorem, doktorze Mitchell”.
Przyjęcie z okazji Międzynarodowego Szczytu Dyrektorów Muzeów odbyło się w Narodowej Galerii Sztuki (National Gallery of Art) w strzelistej rotundzie budynku zachodniego. Dwustu gości – dyrektorzy muzeów, ministrowie kultury, przedstawiciele Kongresu, ambasadorzy, liderzy sztuki, śmietanka międzynarodowego świata kultury – zebrało się w jednej z najpiękniejszych przestrzeni w Ameryce.
Przybyłam wcześniej w długiej do ziemi sukni granatowej, którą kupiłam specjalnie na tę okazję. Moja rola tego wieczoru była zarówno profesjonalna, jak i dyplomatyczna: witałam gości, przedstawiałam ich sobie, dbałam o to, by właściwe osoby nawiązały ze sobą kontakt.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
