„Ja konkretnie?”
„Jej szef sztabu powiedział, że kongresmenka chce zrozumieć funkcjonowanie muzeum na najwyższym szczeblu. Jest bardzo zainteresowana zarządzaniem muzeum i polityką kulturalną”. Jennifer zrobiła pauzę. „Poprosili o spotkanie 13 stycznia o godzinie 10:00, dzień przed szczytem”.
„Potwierdź to” – powiedziałem.
Jennifer zawahała się. „Czy mam powiedzieć jej w biurze, że jesteś spokrewniona z jej narzeczonym?”
„Nie” – powiedziałem. „Jeśli to istotne, na pewno się pojawi”.
Następne dziesięć dni poświęcono przygotowaniom do ataku szczytowego.
Pięćdziesięciu dyrektorów muzeów oznaczało pięćdziesiąt różnych ego, priorytetów i oczekiwań. Dyrektor Luwru chciał zapewnień o bezpieczeństwie. Dyrektor British Museum chciał prywatnego spotkania z sekretarką. Dyrektor Narodowego Muzeum Chin potrzebowała specjalnych udogodnień dietetycznych dla całej swojej delegacji.
Wszystko koordynowałem ja, wspierany przez moją wyjątkową kadrę.
W tym właśnie byłem dobry: w skomplikowanej logistyce dyplomacji kulturalnej, w zachowaniu delikatnej równowagi między szacunkiem dla tradycji a promowaniem innowacji, w ostrożnej polityce międzynarodowego świata muzealnictwa.
10 stycznia zadzwonił Derek.
Hej, Sarah. Słuchaj, Rebecca wspominała, że w przyszłym tygodniu zwiedza twoje muzeum.
„Tak. 13 stycznia.”
„No dobrze. Rzecz w tym, że ona nie wie, że tam pracujesz. To znaczy wie, że pracujesz w muzeum, ale myśli, że jesteś kimś w rodzaju koordynatora albo kogoś w sklepie z pamiątkami, może.”
Nic nie powiedziałem.
„Saro?”
„Jestem tutaj.”
„Po prostu nie chcę, żeby to było dziwne. Może po prostu nie wspominaj o tym, że jesteśmy spokrewnieni. Ona się denerwuje tym szczytem, spotkaniem z tymi wszystkimi międzynarodowymi VIP-ami. Nie chcę, żeby czuła się niezręcznie, gdyby na ciebie wpadła”.
„Wpada na mnie” – powtórzyłem.
„Wiesz, o co mi chodzi. Po prostu zachowaj profesjonalizm. Nie rób z tego tematu rodzinnego.”
„Derek, czy ty w ogóle wiesz, co robię w muzeum?”
„Pracujesz tam. W muzeum. Słuchaj, muszę iść. Tylko nie rób dziwactw, okej?”
Rozłączył się.
Siedziałem tam dłuższą chwilę, po czym otworzyłem stronę internetową muzeum. Mój biogram był wyraźnie widoczny na stronie poświęconej kierownictwu.
Dr Sarah Mitchell, dyrektor wykonawczy. Doktor antropologii kulturowej Uniwersytetu Yale. Była zastępczyni dyrektora Metropolitan Museum of Art. Członkini zarządu Międzynarodowej Rady Muzeów. Autorka książki „Ochrona dziedzictwa kulturowego w XXI wieku”. W 2019 roku otrzymała Narodowy Medal Sztuki.
Na moim biurku stało profesjonalne zdjęcie, a za mną, przez okno, widać było strzeliste atrium muzeum. Dane kontaktowe. Szczegółowe CV.
Derek nigdy nie spojrzał.
Ani razu przez cztery lata.
13 stycznia nadszedł chłodny i jasny. Tego ranka ubrałam się starannie: dopasowany grafitowy garnitur, minimalną biżuterię, włosy spięte w profesjonalny kok.
Wyglądałem dokładnie tak, jak na osobę, którą byłem: starszego dyrektora jednej z najważniejszych instytucji kulturalnych na świecie.
O 9:45 Jennifer dała mi znać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
