„Julian, przestań się wściekać. Jesteś dorosłym mężczyzną, a zachowujesz się jak dziecko. Twój brat jest w tarapatach. Jego narzeczona jest zestresowana, a ty jesteś niesamowicie samolubny. Rodzina się dzieli.”
„Udział w rodzinie”.
Spojrzałem prosto na Vivien, a fala czystej odrazy narastała mi w gardle.
„Gdzie był podział, kiedy mój fundusz na studia został opróżniony na jego czesne? Gdzie był podział, kiedy musiałem zaciągnąć gigantyczne pożyczki federalne, a on miał darmową przejażdżkę? Kupiłem to za swoją pensję – moje pieniądze. Nie będę już finansował jego stylu życia”.
„Och, na litość boską” – jęknęła dramatycznie moja matka, przewracając oczami w stronę sufitu. „Ciągle liczenie groszy, ciągłe prowadzenie rachunku. To męczące. Dobra, zapłacimy za czyszczenie chemiczne po ślubie. Tristan ma to na sobie. Idealnie pasuje do estetyki ogrodu. Koniec dyskusji”.
Spojrzałem na Tristana.
Uśmiechał się ironicznie.
Powolny, głęboko arogancki uśmieszek powiedział mi, że dokładnie wiedział, co robi.
Uwielbiał tę władzę. Uwielbiał to, że mógł po prostu pstryknąć palcami i patrzeć, jak nasza matka odbiera mi jedyną ładną rzecz, jaką posiadałem.
Gdybym doprowadził do pozwu, gdybym zadzwonił na policję z zarzutem kradzieży, moja matka wynajęłaby najlepszego adwokata w stanie, tylko po to, żeby mnie zmiażdżyć w sądzie. Zaciągnęliby na mnie koszty sądowe, aż bym się załamał.
Nie krzyczałem. Nie wrzeszczałem.
Pozwoliłem, aby ciężka cisza przeciągnęła się na pięć długich sekund.
Spojrzałam na ciemnografitową tkaninę, wyobrażając sobie misterną, ręcznie szytą jedwabną podszewkę wewnątrz.
Potem pozwoliłem, by gorący gniew odszedł. Pozwoliłem mu zapaść głęboko w zimną, wyrachowaną, bezwzględną część mojego mózgu.
„Wiesz co?” – powiedziałem, a mój głos był dziwnie spokojny i uległy. „Dobra. Skoro tak bardzo tego chcesz, to sobie to zatrzymaj”.
Moja matka mrugnęła, widocznie zaskoczona moją nagłą kapitulacją.
„No cóż, dziękuję, Julian. Widzisz? To nie było takie trudne. Wiedziałem, że zrozumiesz.”
„Ale” – dodałem, unosząc palec – „wyraźnie nie leży idealnie w ramionach, Tristanie. Ciągnie w szwach. Jeśli zaniesiesz ją do przypadkowego krawca w centrum handlowym, zniszczą szwy ręczne i cała marynarka się rozpadnie. Zaniosę ją z powrotem do mojej mistrzyni krawieckiej, Sylwii. Poproszę ją o przerobienie, żeby idealnie na ciebie pasowała. Potraktuj to jako mój przedślubny prezent dla ciebie”.
Tristan spojrzał na moją matkę, uniósł brwi, po czym wzruszył szerokimi ramionami.
„Jasne. Oszczędzi mi to drogi do centrum. Upewnij się, że zmniejszy talię o pół cala. Bianca chce, żeby jej sylwetka była zwężana.”
Wziąłem grubą torbę na ubrania, ostrożnie spakowałem garnitur i wyszedłem z domu.
Nie jechałem do domu.
Pojechałem prosto do miasta, przedzierając się przez gęsty ruch uliczny, aż dotarłem do butiku Sylvii.
Gdy wszedłem i dokładnie wyjaśniłem, co się wydarzyło, Sylvia — pełna temperamentu, tradycyjna rzemieślniczka, która w swoje ubrania wkładała całą swoją duszę — była wściekła.
Rzuciła taśmę mierniczą na blat.
„Chcą zabrać moje arcydzieło i pociąć je na kawałki dla rozpieszczonego złodzieja?” – wściekała się, chodząc po sklepie, z twarzą zaczerwienioną od artystycznego oburzenia.
„Nie, Sylvio. Musisz to poprawić, tak jak obiecałem” – powiedziałem, opierając się o blat. „Ale musisz też zrobić coś jeszcze. Coś bezprecedensowego”.
Wyciągnąłem telefon i zadzwoniłem do Penelope.
Penelope jest moją najstarszą przyjaciółką ze studiów, genialną inżynierką oprogramowania z umysłem do kreatywnego rozwiązywania wysoce technicznych problemów.
W ciągu 20 minut Penelope i Fiona siedziały w zakładzie krawieckim z Sylvią i ze mną. Drzwi były zamknięte, a tabliczka z napisem „zamknięte” była odwrócona na zewnątrz.
Wyjaśniłem ogólny plan.
Penelope wyświetliła na laptopie plany architektoniczne miejsca, w którym miał się odbyć ślub Tristana.
„To zautomatyzowany system fontann ogrodowych” – wyjaśniła Penelope, dotykając świecącego ekranu. „Najnowocześniejsza hydrologia. Jest zaprogramowany tak, aby podczas ceremonii włączać delikatne strumienie wody w tle, ale główne gejzery można ręcznie wyłączyć z centralnej skrzynki sterującej ukrytej za ozdobnymi wschodnimi filarami. Mogę się do niej dostać. Mogę ominąć zamek cyfrowy w mniej niż 60 sekund”.
Sylvia się uśmiechnęła, a w jej oczach pojawił się złośliwy, olśniewający błysk.
„A garnitur? Co dokładnie mam zrobić z garniturem, Julian?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
