„Przeczytałem ostatnią.”
„Więc zadzwoniłeś do niego bez pytania mnie.”
Pamiętałem ten list tylko jako kolejny argument. Tony pamiętał zdanie, które zignorowałem.
„Robert napisał, że masz zadzwonić, kiedy Lily będzie gotowa” – powiedział. „Zostawił swój numer”.
„Więc zadzwoniłeś do niego bez pytania mnie.”
“Tak.”
„I powiedziałeś mu, gdzie się zatrzymaliśmy.”
„Opowiedziałam mu o wycieczce. Zaproponował, że zapłaci za coś, co spodobałoby się Lily.”
„Zabrałeś go na ostatnią podróż naszej córki, nic mi o tym nie mówiąc.”
„Jak on to zorganizował?”
„Podałem mu numer telefonu do obsługi gości hotelu. Zadzwonił, kiedy powiedziałem mu, co Lily chce zrobić i zapłaciłem bezpośrednio dostawcom.”
„Zabrałeś go na ostatnią podróż naszej córki, nic mi o tym nie mówiąc.”
„Nie wiedziałem, czy był szczery”.
„To po co go zapraszać?”
Tony spojrzał w stronę hotelu.
„Robert chciał przyjechać na początku wyjazdu.”
„Bo Lily kończy się czas.”
Te słowa mnie zatrzymały.
Kontynuował ostrożnie.
„Robert chciał przyjechać na początku podróży. Powiedziałem mu, że nie. Powiedziałem, że musisz sam zdecydować, czy kiedykolwiek ją poznał.”
„A jednak jest tutaj”.
„Zadzwonił wczoraj wieczorem. Powiedział, że nie może znieść myśli o utracie szansy bez uprzedniego zapytania cię osobiście.”
„Cały czas myślałam, że czekamy na idealny moment”.
„Podjąłeś decyzję sam.”
“Ja wiem.”
„Nie miałeś prawa.”
“Ja wiem.”
„Dlaczego więc?”
Jego oczy zaszły łzami.
Pozostał przy stole na tarasie i nie podjął żadnej próby zbliżenia się do nas.
„Bo ciągle myślałam, że czekamy na idealny moment, kiedy kolejnego możemy nie mieć. Powiedziałam mu, że może przyjść do hotelu, ale niczego nie obiecałam. Żadnego spotkania. Żadnego przedstawienia. Nic, chyba że ty i Lily się zgodzicie.”
„Powinieneś mi powiedzieć, zanim wsiadł do samolotu.”
“Tak.”
Spojrzałem na Roberta.
Pozostał przy stole na tarasie i nie podjął żadnej próby zbliżenia się do nas.
„Jestem na ciebie wściekły.”
„Znalezienie go mogło być aktem miłości” – powiedziałem. „Przyprowadzenie go tutaj bez pytania nie było twoją decyzją”.
Tony skinął głową.
„Masz rację.”
„Jestem na ciebie wściekły.”
„Powinieneś.”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, za nami rozległ się głos mojej córki .
Denise weszła przez drzwi za nią.
„Dlaczego szepczesz?”
Siedziała na wózku inwalidzkim przy wejściu, wciąż ubrana w piżamę. Obok niej stał pracownik.
Tony podbiegł.
„Powinieneś być w łóżku.”
„Obudziłem się, a nikogo nie było.”
Denise weszła przez drzwi za nią.
Nie byłam gotowa wybaczyć Tony’emu. Nie byłam nawet gotowa go zrozumieć.
„Lily zadzwoniła do recepcji, kiedy się obudziła” – wyjaśniła. „Jeden z naszych pracowników poszedł na górę i ją zniósł”.
Spojrzałem w stronę tarasu.
Robert nadal stał przy swoim stole.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
