„Pamiętam. Nie dzisiaj”.
Czasami się rozłączała.
Nie oddzwonił pierwszy.
Tamara też się nie spieszyła. Widziała go, kiedy chciała, a nie wtedy, gdy czekał pod jej drzwiami.
Obserwowała, jak uczy się mówić proste „nie” bez wygłaszania potem przemówienia.
Czasami była zła. Czasami za nim tęskniła.
Ale już nie myliła litości ze zgodą.
W maju zaproponowała, żeby spędzili weekend w Wołogdzie. Każdy z nich kupił własny bilet.
Stepan wysłał jej swoją kartę pokładową i zapytał:
„Woli pani miejsce przy oknie czy przy przejściu?”.
Przybyli na peron z plecakami.
Bez walizek. Bez list. Bez sprawunków dla innych.
Przed wejściem na pokład telefon Stepana zawibrował.
Na ekranie wyświetliło się jedno słowo:
„Mama”.
Spojrzał na nią, odrzucił połączenie i schował telefon do kieszeni.
„Wygodnie pani?” zapytał, biorąc małą torebkę Tamary.
Tamara skinęła głową i pierwsza wsiadła do pociągu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
