Następnie otworzyłem drzwi.

Sterling wpadł do środka, z zaczerwienioną twarzą i wzrokiem skanującym biurko.

Gdy tylko ujrzał księgi, zamarł.

„To poufne dokumenty firmowe” – powiedział, a jego głos nagle ucichł. „Przekaż je, a zapomnimy o tym drobnym nieporozumieniu”.

„Masz na myśli dokumenty, które pokazują, że przez lata okradłeś mojego męża?” – zapytałam.

Otworzył usta, ale nie wypowiedział ani jednego słowa.

„Graham wiedział” – powiedziałem cicho. „Wiedział wszystko. Dlatego nie dostałem nic w testamencie. Nie możesz zabrać czegoś, co nigdy nie było moje”.

„Ty głupia kobieto” – syknął. „Nie masz pojęcia, co trzymasz. Daj mi ten plik, a dopilnuję, żebyś wyszła z czymś”.

Przytuliłem księgę mocniej do piersi. „Nie boję się ciebie”.

„Powinnaś” – odpowiedział, robiąc krok naprzód. „Grahama już tu nie ma, żeby cię chronić”.

Na podjeździe rozległ się dźwięk syreny policyjnej.

Cała twarz mu odpłynęła.

„Tutaj!” krzyknąłem najgłośniej, jak potrafiłem. „Proszę, pospiesz się.”

Dwóch funkcjonariuszy szybko weszło przez drzwi wejściowe, które zostawiłem otwarte.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!