Wszystkie głowy się odwróciły.
Wyraz twarzy sędziego Morrisona mógłby zamrozić szkło.
„Pani Cooper, nie jest pani stroną w tym postępowaniu. Proszę zachować milczenie albo zostanie pani usunięta.”
Vanessa usiadła, czerwona na twarzy.
Potem zadzwoniła do mnie Rebecca.
Zeznawałam i odpowiadałam na pytania dotyczące mojego małżeństwa, pracy, lat, w których wspierałam Roberta w szkole biznesu, finansów domowych, którymi zarządzałam, opieki, jaką sprawowałam nad jego matką, a także powodu, dla którego dom został przepisany na mnie.
„A kiedy dowiedziałaś się o związku swojego męża z panną Cooper?” – zapytała Rebecca.
„Tego dnia, kiedy kazał mi odejść” – powiedziałem. „Przyprowadził ją do naszego domu. Do mojego domu”.
Kiedy Rebecca zapytała Roberta, jak się z tym czuł, prawnik zgłosił sprzeciw, ale sędzia Morrison uznał to za istotne dla uzyskania wsparcia.
Odpowiadając spojrzałem prosto na Roberta.
„Czułam się, jakby czterdzieści dwa lata mojego życia zostały zredukowane do wygody. Jakbym, gdy tylko on miał pieniądze, stała się jednorazowa”.
Robert odwrócił wzrok.
Potem nastąpiło przesłuchanie krzyżowe. Jego prawnik próbował przedstawić mnie jako mściwą, wściekłą, żądną spadku, który nie należał do mnie. Ale spokój stał się w tym momencie jedną z moich najmocniejszych broni.
„Pani Chen” – powiedział – „czy to nie prawda, że po prostu jest pani zła, że pani mąż znalazł szczęście z kimś innym?”
„Nie” – powiedziałam. „Jestem zdenerwowana, że miał romans, wydał majątek małżeński na inną kobietę i próbował przejąć mój dom”.
Następnie Robert zeznawał.
Mówił o małżeństwie, które rzekomo było puste od lat. Powiedział, że się zakochał. Powiedział, że spadek prawnie należy do niego. Starał się brzmieć zraniony, niezrozumiany, obciążony wydarzeniami, które go przerosły.
Rebecca rozmontowała go linia po linii.
„Zeznał pan, że małżeństwo było bez miłości” – powiedziała. „A jednak sześć miesięcy przed śmiercią wuja pojechał pan z żoną na Hawaje, prawda?”
Przesunął się.
„Tak, ale…”
„A we wrześniu, miesiąc przed śmiercią twojego wujka, świętowałeś czterdziestą drugą rocznicę ślubu w jej ulubionej restauracji?”
„To nie znaczy…”
„I wprowadziłeś pan pannę Cooper do domu dopiero po tym, jak poprosiłeś żonę o wyprowadzkę i złożyłeś pozew o rozwód, tak?”
Natknął się tam.
“Tak.”
„Ile pieniędzy wydałeś na pannę Cooper między październikiem a styczniem?”
„Nie pamiętam dokładnej kwoty.”
Rebecca przesunęła w jego stronę dokument.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
