Mój mąż nazwał mnie martwym balastem i wyrzucił, a potem jedna linijka w testamencie została wymazana

Kiedyś, pamiętnie, w lodówce. Potem jego oczy zaczęły mieć problem z czytaniem drobnego druku, więc zaproponowałem, że mu to przeczytam, a on bezceremonialnie się zgodził, co było jego sposobem na przyjęcie pomocy: po prostu

i bez czynienia z akceptacji wydarzenia.

Mieliśmy system.

Najpierw nagłówki na pierwszych stronach gazet, potem dział biznesowy, bo całe życie prowadził interesy i w dziale biznesowym czuł się jak w domu, a potem dział lokalny, bo zależało mu na mieście

i jego specyficzne życie, a jeśli był czas, to także dział sztuki, ponieważ jego żona Susan była artystką i on zachował zwyczaj czytania o sztuce ku jej pamięci.

Skomentowałby.

Miał zdanie na każdy temat.

Miał opinię na temat infrastruktury miasta, decyzji burmistrza, praktyk biznesowych rozpoznawanych przez niego firm i stanu sztuki, który uważał za

niedofinansowanych i o wszystkim innym, co ukazywało się na łamach gazety.

Czytając mu tę gazetę, dowiedziałem się bardzo dużo.

Nie fakty w artykułach. Sposób myślenia o nich. Artur miał umysł, który potrafił jednocześnie zachować to, co szczegółowe, i to, co ogólne, potrafił przeczytać historię o konkretnej okolicy.

Rozwój i dostrzeganie w nim szerszego wzorca rozwoju miast oraz tego, kto był w nim uwzględniony, a kto nie. Zbudował swoje imperium nieruchomości, mając tę ​​cechę, ale imperium to było produktem ubocznym

myślenia, a nie jego celu.

W drugim roku, gdy choroba była bardziej zaawansowana, odczyty gazet stały się czymś innym.

Czasami gubił wątek opowieści w połowie.

Czasami mówił coś, co wydawało się być odpowiedzią na zupełnie inną historię niż ta, którą czytałem.

Nauczyłem się podążać.