Sięgał po telefon, żeby zapytać Claire, gdzie coś jest.
A potem pamiętaj.
Siedem miesięcy po O’Hare, Daniel zadzwonił do swojego syna.
Ethan odebrał po kilku sygnałach.
“Tata?”
Daniel siedział sam przy kuchennym blacie.
„Wiesz, gdzie jest twoja matka?”
Ethan zrobił pauzę.
“Tak.”
Daniel niemal roześmiał się na to znane pytanie.
Claire spędziła lato w domku nad jeziorem.
Wróciła do pracy w doradztwie finansowym na część etatu dzięki staremu koledze.
Podróżowała dwa razy w miesiącu.
Kupiła mały dom szeregowy poza Milwaukee, aby móc dzielić swój czas między Wisconsin i Chicago, gdzie nadal mieszkało wielu jej przyjaciół.
„Radzi sobie dobrze” – powiedział Ethan.
Daniel wpatrywał się w ciemne okno.
„Czy ona kiedykolwiek o mnie mówi?”
Kolejna pauza.
“Czasami.”
„Co ona mówi?”
„Mówi, że ma nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku.”
Daniel zamknął oczy.
To bolało bardziej niż złość.
Gniew mógł oznaczać przywiązanie.
Claire miała inne obawy.
Brzmiało to jak rodzaj życzliwości, jaką okazujesz komuś, kogo kiedyś znałeś.
W grudniu następnego roku, prawie rok po zamieci, Claire wróciła do Chicago na kolację z okazji przejścia Eleny na emeryturę.
Córka Eleny zorganizowała to w małej włoskiej restauracji w Evanston.
Daniel również został zaproszony.
Kiedy Claire się o tym dowiedziała, przez chwilę rozważała zrezygnowanie z wyjazdu.
A jednak poszła.
Daniel spóźnił się.
Wyglądał starzej.
Nie dramatycznie.
Na tyle, żeby Claire to zauważyła.
Spotkali się obok szatni.
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
Wtedy Daniel powiedział:
„Wyglądasz dobrze.”
„Ty też.”
Nie była to do końca prawda.
Ale to było uprzejme.
Uśmiechnął się słabo.
„Słyszałem, że znów jesteś konsultantem.”
“Tak.”
„Podoba ci się?”
“Ja robię.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
