Dziesięć miesięcy próbowałem mu wszystko ułatwić. Tego popołudnia, nie do końca zdecydowany, przestałem. Jeszcze nie wiedziałem, ale Daniel wybrał najgorsze możliwe miejsce na świecie, żeby wypowiedzieć te słowa. Jego rodzina słuchała. A kilka minut później jego ojciec poprosił o pokazanie zdjęcia, które odmieniło całe popołudnie.
Część druga: Usunięte zdjęcie
Trzy dni wcześniej nasza kuchnia wyglądała, jakby eksplodował w niej banan. Paige rozsmarowywała śniadanie na tacy. Piper zdjęła jedną skarpetkę i znowu ją żuła.
„Proszę, nie zjadaj swoich ubrań” – powiedziałam. Uśmiechnęła się szeroko, znad skarpetki. Roześmiałam się i chwyciłam telefon. Dziewczynki miały dziesięć miesięcy i większość dni zlewała się w jedno, ale czasami nachodziła mnie chwila, którą chciałam zatrzymać. Pstryknęłam im zdjęcie.
Potem wszedł Daniel, już ubrany do pracy – czysta koszula, zadbane włosy, gorąca kawa w dłoni. Ja miałam na sobie stary T-shirt z kaszką dla niemowląt na jednym ramieniu.
„Czy możesz zabrać ze sobą kogoś ze mną?” zapytałem.
Daniel spojrzał na bałagan. „Teraz?”
„Chyba że wiesz, jak sprawić, żeby dzieci dożyły tego wieku do jutra”.
Westchnął i wziął ode mnie telefon. Przykucnęłam między dziewczynami. Paige złapała mnie za garść włosów. Zaśmiałam się. Daniel zrobił zdjęcie. Potem jego twarz się zmieniła.
„Wezmę jeszcze jednego.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
