„Czy mogę cię o coś dziwnego zapytać?”

Ryan zakrył twarz.

„Czy wczoraj wieczorem dałaś mojemu mężowi lasagne?”

Zapadła krótka cisza.

Wtedy Michelle wybuchnęła śmiechem.

„Och, Kelly. Proszę, nie mów mi, że nigdy nie zajrzał do pokrywki.”

Spojrzałem na Ryana.

„Nie. Najwyraźniej nadal tego nie zauważył.”

Ona zaczęła się śmiać jeszcze głośniej.

„Zapomniałem, że Ava o tym pisała, dopóki Ryan nie wyszedł.”

Potem Michelle wszystko potwierdziła.

Lasagne pierwotnie miała być przeznaczona na lunch Dave’a.

Ava obserwowała, jak Michelle podpisywała wszystkie pojemniki, i nalegała, żeby na dużej blasze do pieczenia również znalazło się imię taty.

Wtedy Ryan to zauważył.

„Poprosił o tę lasagne, jakby prosił o jedną z moich nerek” – powiedziała Michelle. „Ciągle opowiadał o tym, jak byłaś sama w domu z trójką dzieci, podczas gdy on oglądał mecz i pił”.

Spojrzałem na drugą stronę stołu.

Ryan wpatrywał się w podłogę.

„Chciał ci coś przynieść” – kontynuowała Michelle. „Zaproponowałam mu kilka sztuk w innym pojemniku, ale powiedział, że ma nadzieję, że wystarczy dla ciebie i dzieci na następny dzień. Więc po prostu dałam mu wszystko”.

Dodała jeden warunek.

„Musi przynieść mi z powrotem naczynie do pieczenia.”

„Jakie to romantyczne” – powiedziałem.

„Tak myślałem.”

Kiedy rozmowa się zakończyła, Ryan i ja siedzieliśmy przez kilka sekund w milczeniu.

Potem odsunął krzesło naprzeciwko mnie.

“Przepraszam.”

„Po co?”

„Za to, że przypadkowo wmówiłem ci, że mam całą sekretną rodzinę”.

Zacząłem się śmiać wbrew sobie.

Usta Ryana drgnęły.

„Powinienem był ci po prostu przynieść paczkę chipsów.”

To mnie załamało.

Ukryłem twarz w dłoniach.

Szczerze mówiąc, w tym momencie nie potrafiłem stwierdzić, czy się śmieję, czy płaczę.

Ryan obszedł stół i przykucnął obok mnie.

„Naprawdę mi przykro.”

„Za przyniesienie do domu lasagne?”

„Za bycie idiotą.”

„To o wiele szersze przeprosiny”.

„W ten sposób będzie bezpieczniej.”

Później opowiedziałem mu dokładnie, co sobie wyobrażałem przez dziewięć godzin.

Jego uśmiech zniknął.

„Nie, Ryan. Naprawdę kogoś wymyśliłem.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!