„Layla, możesz do mnie dzwonić kiedy tylko chcesz.”
Uśmiechnąłem się.
„To słodkie.”
„Nie. Mam na myśli każdą chwilę. W dzień i w nocy.”
Jej wyraz twarzy stał się poważny.
„Szczególnie jeśli Eric zniknie w sobie.”
Zaśmiałam się niezręcznie.
„On nigdzie się nie wybiera. Jest bardziej podekscytowany niż ktokolwiek inny.”
Deborah ścisnęła moje ramię.
Ona nie odpowiedziała.
Zapomniałem o tej rozmowie przez kilka miesięcy.
Aż do trzeciej nad ranem, kiedy siedziałam sama na podłodze w pokoju dziecięcym.
Ava znowu zaczęła płakać.
Podniosłem ją i przytuliłem do piersi.
„Tata cię kocha” – wyszeptałam.
Słowa te brzmiały mniej jak zapewnienie, a bardziej jak coś, co rozpaczliwie próbowałam przekonać samą siebie, że jest prawdą.
Jeszcze nie wiedziałem, co Eric publikował w sieci, kiedy tam siedziałem.
Pierwsze prawdziwe pęknięcie pojawiło się w czasie porodu.
Na sali porodowej było gorąco, tłoczno i nieustannie słychać było sygnały monitorów.
Byłem wyczerpany i przerażony.
Eric stał obok mnie i narzekał na temperaturę.
„Zawsze jest tu tak ciepło?”
Nastąpił kolejny skurcz.
„Eric, możesz mi przynieść trochę lodu?”
„Za chwilę. Mój telefon prawie się rozładował.”
Wtedy poczułem silniejszy skurcz.
Krzyknąłem.
Eric pochylił się w moją stronę.
„Layla, mogłabyś trochę ciszej?”
Spojrzałam na niego.
“Co?”
„Robisz scenę. To mnie stresuje.”
Nawet pielęgniarka stojąca przy mojej kroplówce przestała się ruszać.
Spojrzała na niego.
A potem na mnie.
Nie miałam czasu zareagować, ponieważ nastąpił kolejny skurcz i zespół medyczny natychmiast zajął pozycję.
Nasze córki miały przyjechać na świat bez względu na to, czy Eric czuł się komfortowo, czy nie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
