Jego uśmiech zniknął.
Frank wypchnął mnie na zewnątrz. Zapadł wieczór, purpurowy i zimny. Sąsiedzi zaglądali przez firanki. Jakiś mężczyzna stał na ganku, zamarznięty.
Frank podniósł głos, by ich zawołać.
„Moja pasierbica ma załamanie nerwowe” – oznajmił. „Twierdzi, że jest generałem”.
Kilka osób zaszemrało.
Moja mama szła za nami boso, płacząc. „Maro, proszę, zrób, co on każe”.
Złagodziłam głos. „Mamo, słuchaj uważnie. Wejdź do środka. Niczego nie podpisuj. Nie dotykaj moich toreb. Nie rozmawiaj z Kyle’em”.
Frank odwrócił się do niej. „Ellen!”
Wzdrygnęła się.
I to jedno drgnięcie wypaliło resztki mojej cierpliwości.
Spojrzałem na Franka. „Połóż na niej ręce”.
Pochylił się bliżej. „Nie możesz niczego udowodnić”.
Zabezpieczony telefon, wciąż podłączony do sieci w domu, rejestrował każde słowo.
Wtedy jakiś dźwięk potoczył się ulicą.
Silniki.
Ciężki. Szybki. Skoordynowany.
Frank spojrzał w róg.
Pięć czarnych SUV-ów skręciło na naszą cichą podmiejską drogę niczym burza na kołach. Opony zgrzytały. Reflektory oświetlały twarz Franka. Drzwi otworzyły się, zanim pojazdy całkowicie się zatrzymały.
Mężczyźni i kobiety ubrani w ciemne stroje taktyczne wyruszyli z opuszczonymi, ale przygotowanymi karabinami.
Ręka Franka, w której trzymał broń, drgnęła.
Kobieta w granatowym kostiumie zrobiła krok naprzód, unosząc odznakę.
„Poruczniku Franku Hale” – krzyknęła – „proszę natychmiast rzucić broń”.
Frank mrugnął. „Kim ty, do cholery, jesteś?”
„Służba Śledcza Obrony”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
