„Właśnie o to mi chodzi. Właśnie o to chodzi. Tak do mnie mówi. Do nas wszystkich.”
Z końca grupy wyszła Sarah.
Nadal miała na sobie przykrycie, a jej ramiona były ciasno owinięte wokół talii.
“Czy mogę coś powiedzieć?”
Wyciągnąłem do niej mikrofon.
„Tak do mnie mówi. Do nas wszystkich.”
Wzięła go obiema rękami.
„Greg powiedział mi w zeszłym miesiącu, że moja bluzka, cytuję, «rozprasza mężczyzn, którzy tu pracują». Powiedział mi, że powinnam pomyśleć o tym, co mówią moje ubrania, zanim zacznę narzekać, że nie są traktowane poważnie”.
Sarah przekazała mikrofon Markowi.
Już podszedł do niej, mimo że go o to nie pytano.
Wzięła go obiema rękami.
„Greg nazywa mnie „dinozaurem”. Na spotkaniach. Do klientów. Kiedyś, podczas telekonferencji z biurem w Denver, przedstawił mnie jako, cytuję, „naszą stałą skamielinę, wciąż ogarniającą pocztę elektroniczną”.
Mark zacisnął szczękę.
Pracuję w tej branży od trzydziestu jeden lat. Przeszkoliłem połowę ludzi w moim dziale.
Greg zaczął się poruszać.
Przeciskał się przez tłum, jakby szukał sojusznika.
„Greg nazywa mnie „dinozaurem”. Na spotkaniach.”
Nikt nie spojrzał mu w oczy.
„To absurdalne” – powiedział Greg na tyle głośno, że przeciął pokład. „To impreza firmowa. Niezależnie od tego, jakie skargi ktoś ma, istnieje procedura. Jest hierarchia służbowa. Nie można zawłaszczyć sobie miejsca na odosobnieniu”.
Mark oddał mi mikrofon.
„Masz rację, Greg. Istnieje hierarchia służbowa”.
Podniosłem mikrofon i rozejrzałem się po tłumie, aż znalazłem twarz, której potrzebowałem.
“Nie przejmuj się odwrotem.”
David, wiceprezes działu HR, stał w pobliżu stanowiska z ręcznikami.
Plastikowy kubek zamarzł w połowie drogi do jego ust.
„David. Jesteś tutaj. Masz wyższą rangę niż Greg. Pytam cię publicznie, przed wszystkimi, którzy pracują w tej firmie: czy to jest to, co reprezentujemy?”
Wszystkie głowy zwróciły się ku Dawidowi.
Powoli opuścił filiżankę.
„Czy to jest to, co reprezentujemy?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
