Dwa tygodnie wcześniej zostałem do późna, przygotowując dokumenty dotyczące największej umowy z klientem, jaką nasza firma zdobyła w tamtym roku.
Około ósmej wieczorem mój szef wezwał mnie do swojego biura i poprosił, żebym zostawił teczkę na jego biurku.
Nie było go tam.
Jego laptop był otwarty.
Obok leżało kilka wydrukowanych faktur.
Nie próbowałem ich czytać, ale jedna rzecz zwróciła moją uwagę.
Ta sama nazwa firmy pojawiała się na nich raz za razem.
Northbridge Consulting.
Wtedy założyłem, że to jeden z naszych dostawców.
Przypomniałem sobie też coś jeszcze dziwniejszego.
Na kilku fakturach widniały ogromne kwoty.
48 000 dolarów.
73 500 dolarów.
91 000 dolarów.
Patrzyłem na nie może przez pięć sekund, kiedy usłyszałem kroki na korytarzu.
Mój szef pojawił się w drzwiach.
Zamarł, gdy zobaczył mnie stojącego przy jego biurku.
„Co tutaj robisz?”
Jego ton był niezwykle ostry.
„Prosił mnie pan, żebym zostawił tutaj teczkę Harrisona.”
Spojrzał na laptop, potem na papiery.
Na sekundę jego twarz się zmieniła.
Potem się uśmiechnął.
„Racja. Oczywiście.”
Całkowicie zapomniałem o tej chwili.
Aż do teraz.
Kobieta siedząca naprzeciwko mnie powoli skinęła głową.
„Właśnie tego się obawiałam.”
Serce zaczęło mi walić.
„Kim jesteś?”
Rozejrzała się po kawiarni, zanim odpowiedziała.
„Mam na imię Rebecca. Do ośmiu miesięcy temu byłam kontrolerem finansowym w waszej firmie.”
Patrzyłem na nią.
Słyszałem wcześniej jej nazwisko.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
