„Oczywiście, że jest.”
Wyciągnęła kolejną kartkę.
Było na niej moje nazwisko.
Zmarszczyłem brwi.
„Co to jest?”
„Autoryzacja płatności.”
Spojrzałem na podpis na dole.
Mój podpis.
Tyle że ja nigdy tego nie podpisałem.
Ścisnęło mnie w gardle.
„To fałszywka.”
„Wiem.”
„Co to zatwierdza?”
Rebecca wskazała kwotę.
860 000 dolarów.
Pieniądze zostały przelane do Northbridge Consulting trzy miesiące wcześniej.
Spojrzałem na nią.
„Dlaczego jest na tym moje nazwisko?”
„Bo potrzebował kogoś, na kogo mógłby zrzucić winę.”
Kawiarnia nagle wydała mi się zbyt mała.
Rebecca wyjaśniła, że mój szef zaczął fałszować zgody pod moim nazwiskiem wiele miesięcy przed moim zwolnieniem.
Jeśli audytorzy w końcu odkryliby brakujące pieniądze, dokumenty miały sprawiać wrażenie, że to ja osobiście zatwierdziłem kilka podejrzanych przelewów.
„Nie tylko cię zwolniono” — powiedziała cicho. „Przygotowywano cię na kozła ofiarnego.”
Zrobiło mi się niedobrze.
Przez sześć lat pracowałem po godzinach, rezygnowałem z urlopów i broniłem tego człowieka, kiedy współpracownicy się na niego skarżyli.
A on przez cały ten czas budował dowody, żeby mnie wrobić.
Wtedy uderzyła mnie kolejna myśl.
„Umowa Harrisona.”
Wyraz twarzy Rebekki się zmienił.
„Co z nią?”
„Ten ogromny kontrakt, który pomogłem zamknąć w zeszłym miesiącu.”
Nie odpowiedziała od razu.
To milczenie przeraziło mnie bardziej niż wszystko, co wcześniej powiedziała.
“Współ?”
Otworzyła laptopa.
„To właśnie z powodu umowy Harrisona skontaktowałam się z tobą dziś rano.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
